“ข้ากับจวงจื่อ ต้าเฉียง ไปที่เขาสวรรค์เหนือเมื่อไม่กี่วันก่อน เจอเสือเข้า โชคดีที่พวกเราวิ่งเร็ว เลยรอดมาได้ วันนี้ข้ามาก็อยากถามเจ้าว่า มีวิธีล่าเสือที่ดีบ้างไหม”
“พวกเจ้าไม่เอาชีวิตแล้วหรือ กล้าไปยั่วเสือ?” เยี่ยจือชิวตกใจกับคำพูดของเขา
คนในหมู่บ้านนี้อยู่กินมาหลายสิบปี ไม่ค่อยไปล่าสัตว์แถวเขาสวรรค์
หลักๆ เพราะทางไกลเกินไป ไปกลับก็ต้องใช้เวลาสี่ห้าวัน
ไม่คิดว่าที่นั่นจะมีเสือออกมา
“ข้าว่าเสือตัวนั้นก็ไม่ใหญ่เท่าไหร่ ถ้าล่าได้พวกเราก็แบ่งกัน เสบียงทั้งปีก็มีแล้ว”
เยี่ยต้าจ้วงสมชื่อ รูปร่างสูงใหญ่กำยำ
สูงเกือบสองเมตร หลังเหมือนเสือ เอวเหมือนหมี
เป็นพรานฝีมือดีมีชื่อในหมู่บ้าน ก่อนหน้านี้ที่เยี่ยจือชิวขายังไม่เจ็บ พวกเขาก็ไปล่าสัตว์ด้วยกันเป็นกลุ่ม หมูป่าหลายร้อยชั่งก็ช่วยกันหามลงจากเขาได้ไม่ยากเย็น
“วิธีก็มีอยู่ วิธีที่ปลอดภัยหน่อยก็จะเสียแรงเสียเวลามาก”
ต้าจ้วงฟังแล้วตาลุกวาว “ข้าก็รู้ว่าเจ้าต้องมีวิธีแน่ พวกเราเอาวิธีปลอดภัย!”
เยี่ยจือชิวหยิบกิ่งไม้ข้างๆ มาขีดบนพื้นให้เขาดู
“พวกเจ้าไปขุดหลุมพรางใหญ่ตรงที่มันออกบ่อย แบบนี้.......”
หลินซีเห็นพวกเขาคุยกันเพลิน ก็ไม่อยากรบกวน
นางถือต้นผักเล็กที่เพิ่งเด็ดออกไปนอกประตูเรือน แปลงผักหน้าประตูเมื่อไม่กี่วันก่อนเยี่ยจือซ่วงพลิกดินให้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เอาไปปลูกลงดินได้เลย