"เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าเพียงแค่ตรวจดูอาการป่วยให้นาง วันนี้ตอนบ่ายข้าจะขึ้นเขาไปสักเที่ยว เก็บสมุนไพรกลับมาเตรียมไว้ อีกสองวันนางจะมารับยา ถึงตอนนั้นพวกเจ้าคงต้องพบหน้ากัน"
หลินซีเห็นปฏิกิริยาของเขาเมื่อครู่ ก็รู้ว่าเขากลัวว่าตนจะคิดมาก
"โอ้!"
เยี่ยจือชิวฟังจบจึงถอนหายใจโล่งอก เอ้อระเหยลอยชายทำงานในมือต่อ
"บ่ายนี้พวกเราคงปรับทางเสร็จแล้ว พรุ่งนี้พวกเราจะขึ้นเขาไปกับท่านพี่สะใภ้ใหญ่"
เหล่าซื่อจัดการไก่ป่าที่หลินซีนำกลับมาเรียบร้อย สับเป็นชิ้นเล็ก ๆ ใส่จานส่งให้หลินซีพลางกล่าว
"ได้เลย ข้าจะหมักไก่ป่าไว้ก่อน รอตอนเย็นพวกเราค่อยตุ๋นไก่กับเห็ดกิน อาหารกลางวันท่านพี่ใหญ่ของพวกเจ้าทำเสร็จแล้ว ข้าจะไปตักข้าวให้"
หลินซีมาถึงครัว หม้อยังคงมีไอร้อนลอยขึ้น
เปิดฝาหม้อออก ข้างในเป็นข้าวหยาบนึ่งอีแปะหนึ่งถาด ผัดหน่อไม้แห้งกับเห็ดหูหนู และยังมีเนื้อแดดเดียวจานเล็กอีกหนึ่งจาน
หลินซีกลัวว่าพวกเขาจะกินไม่อิ่ม จึงผัดดอกจื่อเถิงนึ่งที่เหลือจากเมื่อวานเพิ่มอีกหนึ่งจาน คลุกกับไข่สองฟองผัดเข้ากัน รสชาติดียิ่งนัก
หลังอาหารกลางวัน สี่คนออกจากบ้านไปด้วยกัน
เยี่ยจือชิวอยู่บ้านก็ว่างงาน สมุนไพรที่หลินซีเก็บมา เขาจัดการเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่เช้าแล้ว
เช้านี้เก็บกลับมาได้น้อยไปหน่อย เขาคิดอยากจะสะสมไว้จัดการพร้อมกันพรุ่งนี้
จึงไปทางใต้กับเหล่าซื่อ เหล่าอู่เพื่อซ่อมถนน เขาช่วยอะไรไม่ได้มาก ก็ช่วยตัดหญ้าและฟันพุ่มไม้อยู่ข้าง ๆ
ทางเดินเล็ก ๆ สายนี้ไม่มีคนเดินผ่านมาตลอดทั้งปี หญ้ารกและพุ่มไม้สูงยิ่งกว่าเขานั่งเก้าอี้ล้อเลื่อนเสียอีก
เยี่ยจือชิวถือเคียวและมีดสับผลัดเปลี่ยนกันไปมา ตัดหญ้ารกก็ใช้เคียว ฟันพุ่มไม้ก็ใช้มีดสับ