“ไปเถิด พวกเราควรกลับบ้านทำอาหารเที่ยงได้แล้ว!”
หลินตงลุกขึ้น วางมีดในมือลงในอ่างไม้ เตรียมยกอ่างบนพื้น
ไม่คิดว่าเหล่าอู่จะยกไปก่อนแล้ว
“ไปเถิดพี่ตง ข้ายกเองก็พอ”
หลินตงยิ้ม “ได้ เจ้ายกเถิด!”
พวกเขาพูดคุยหัวเราะกันกลับบ้าน
“เที่ยงนี้พวกเรากินอะไรกันดี!”
เยี่ยจือซ่วงมองปลาเต็มอ่าง ในใจอยากกินปลาหมาล่า แต่ก็เกรงใจไม่กล้าพูด
หลินซีมองปลา ในนั้นมีปลาดุกตัวใหญ่อยู่ตัวหนึ่ง
“ไม่อย่างนั้น เที่ยงนี้พวกเรากินปลาคาร์บอนหม้อดินกันเถิด!”
“ปลาคาร์บอนหม้อดิน? วิธีกินอะไรอีกหรือ!”
ทั้งสามคนมองหลินซีอย่างสงสัย
“เดี๋ยวทำเสร็จพวกเจ้าก็รู้เอง”
หลินซีไม่รู้จะอธิบายให้พวกเขาฟังอย่างไร เกรงว่าพูดไปพวกเขาก็คงนึกภาพไม่ออกว่ามันเป็นเช่นไร
“ได้ ท่านพี่สะใภ้ใหญ่บอกว่ากินอย่างไรก็กินอย่างนั้น พวกเราฟังท่านพี่สะใภ้ใหญ่!”
เยี่ยจือซ่วงคิดในใจ ด้วยฝีมือครัวของท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ทำอะไรก็อร่อยทั้งนั้น เขาไม่เคยเลือก
“เดี๋ยวข้าช่วยสุมไฟ!” เยี่ยจือซ่งแย่งพูดก่อน
เยี่ยจือซ่วงแอบหัวเราะเยาะเขา “ท่านสี่ ท่านคิดจะขโมยวิชาหรือ?”
“......”
เยี่ยจือซ่งเกาหัว เขาแสดงออกชัดเจนถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
“ฮ่าๆๆ... ที่ไหนกัน!” ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างขวยเขิน
หลินซียกปลาดุกตัวใหญ่ออกจากอ่างไม้ ใช้มีดผ่ากลางท้องปลา จากนั้นบั้งเนื้อปลาทั้งสองข้างเป็นรอย