หลินซีฟังแล้ว ราคานี้นับว่าสูงทีเดียว สูงกว่าที่อำเภอเกือบเท่าตัว
“ตกลง เช่นนั้นก็รบกวนเถ้าแก่หักเงินค่าผิวชื่ออู่เจียหนึ่งสลึงออก แล้วให้ข้าเพียงหนึ่งตำลึง 800 อีแปะก็พอ”
เถ้าแก่หัวเราะร่วน “แม่นางช่างตรงไปตรงมานัก หนึ่งสลึงอู่เจียผิวนั่นถือว่าข้าหลู่ให้แม่นางแล้ว นี่คือสองตำลึงเงิน แม่นางเก็บให้ดี!”
หลินซีก็มิได้ปฏิเสธ เก็บเงินเรียบร้อยแล้วเดินไปยังมุมที่นั่งตรวจโรค ทางด้านนั้นหมอเพิ่งจะตรวจขาให้เยี่ยจือชิวเสร็จ
“พ่อหนุ่ม ขาเจ้าฟื้นตัวได้ไม่เลว กระดูกเคลื่อนแล้วจำต้องหักเพื่อต่อใหม่ หากเจ้าทนความเจ็บปวดนั้นได้ ข้าเดี๋ยวนี้ก็ช่วยเจ้ารักษาได้”
หลินซีรีบก้าวเข้าไปห้าม “ขอบคุณท่านหมอมาก แต่วันนี้ขอพักก่อน พวกข้ายังไม่ได้เตรียมพร้อม ทั้งยังพักอยู่ไกลจากที่นี่นัก ทางมาโยนเยกันทั้งวันจะทำให้อาการทรุดลงได้ รอให้กลับไปเตรียมพร้อมแล้วค่อยว่ากัน”
เยี่ยจือชิวก็มิอาจรักษาในยามนี้ได้ หากตนเองต้องหักขาอีกครา เกรงว่าจักต้องให้หลินซีคอยดูแลเขาทุกวันอีก
“พวกเจ้าตกลงกันได้ก็ดีแล้ว!” หมอหดมือกลับ นั่งพิงข้างหนึ่ง
“เรียนถามค่าตรวจเท่าใด?”
“หนึ่งร้อยอีแปะ! จะให้เปิดยาบำรุงเพิ่มอีกหรือไม่?”
หลินซียื่นให้หนึ่งร้อยอีแปะ “ขอบคุณ ยังไม่ต้องก่อน”
ทั้งสี่ออกจากร้านขายยา หลินซีมองดูท้องฟ้า เวลานี้ยังเช้าอยู่
“ที่ใดขายเนื้อบ้าง? พวกเราไปซื้อมาเคี่ยวพะโล้กินกัน”
เยี่ยจือชิวคุ้นเคยกับอำเภอฟางดี นั่งหน้ารถเกวียนล่อชี้ทาง เหล่าซื่อนั่งทางซ้ายหน้าบังคับรถ