[กล่าวถึงดอกไม้ไฟ พวกเขาอยู่ในป่าลึกที่ห่างไกล รายล้อมด้วยขุนเขา ภายนอกไม่มีผู้ใดมองเห็นหรือได้ยิน พี่น้องโปรดวางใจว่าจะไม่ดึงดูดคนพลัดถิ่น หรือเปิดเผยที่ตั้ง]
จนกระทั่งเดินมาถึงกลางลานบ้าน วางกระบอกไม้ไผ่ลงบนพื้นโล่ง ใช้ไฟจากท่อนไม้จุดชนวนไฟ
หลายคนมองดูชนวนไฟตรงหน้าไหม้หมด ได้ยินเพียงเสียง “ตูม” กระบอกไม้ไผ่ระเบิดกระเด็น ควันจาง ๆ ลอยขึ้นกลางอากาศ
“ดังจริง ๆ เลย!” เยี่ยจือซ่วงอดไม่ได้ที่จะอุทาน
“ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ข้าขอจุดประทัดสักอันได้หรือไม่”
“ข้าอยากจุดสักอันเช่นกัน!”
เหล่าซื่อและเหล่าอู่มองดูตะกร้าในมือของหลินซีด้วยแววตาคาดหวัง
“ประทัดจุดได้ตามสบาย ส่วนดอกไม้ไฟรอให้ถึงกลางคืนก่อนเถิด ตอนนี้จุดก็มองไม่เห็น เสียของเปล่า ๆ”
“อ้า ได้เลย!”
เยี่ยจือซ่งและเยี่ยจือซ่วงหยิบประทัดไปคนละอัน
เหล่าซื่อรับท่อนไม้ในมือหลินตง จุดประทัดที่วางบนพื้น
เสียง “ตูม” ดังสนั่นอีกครั้ง
“ดังจริง ๆ ดังกว่าไม้ไผ่เยอะเลย!”
เยี่ยจือซ่วงแทบอดใจไม่ไหวอยากจุดประทัดในมือของตน
จนเห็นท่านสี่จุดเสร็จเดินกลับมา เขาก็รีบสาวเท้าเข้าไปรับท่อนไม้ที่ใกล้จะดับ วางประทัดให้เรียบร้อยจุดชนวนไฟ
เสียงดังสนั่นเช่นเดียวกับประทัดสองอันก่อนหน้า
เสี่ยวหนีชิวตกใจกับเสียงประทัดที่พวกเขาจนไม่กล้าออกจากห้องฟืน
เอาแต่หันไปทางพวกเขาสามคนแล้วส่งเสียงคำราม “โอ้วโอ้ว”
“อย่ากลัวไปเลยเสี่ยวหนีชิว พวกเรากำลังจุดประทัดกันอยู่!”
หลินซีมองดูลูกหมาป่าที่กำลังจะอาละวาดอยู่ในห้องฟืน รีบเอ่ยปากปลอบ