วันที่สองของปีใหม่เป็นวันกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม สะใภ้ในหุบเขาจำนวนมากต่างไม่มีโอกาสได้กลับ
หลินซีเองก็ไม่มีบ้านเดิมให้ต้องกลับ เช่นนั้นทุกคนจึงพักผ่อนอยู่ภายในลานบ้านเล็ก อาบแดดพลางเดินหมากกัน
นอกจากกินดื่มก็คือเล่นสนุก ชีวิตน้อยๆ นับว่ารื่นรมย์ยิ่งนัก
ทว่าเหล่าอู่เป็นคนที่อยู่นิ่งไม่ได้ ยังไม่ทันสุขสบายได้สองวันก็โวยวายจะไปเจาะน้ำแข็งจับปลาที่แม่น้ำ
หลินซีห้ามปราม "เจ้ามิได้จำเรื่องที่เถี่ยจู้ตกน้ำคราวก่อนหรือ ยังกล้าไปเจาะน้ำแข็งจับปลาอีก"
"เขาตกแม่น้ำก็เพราะช่วงนั้นน้ำแข็งบาง แถมยังไปคนเดียว ช่วงนี้หนาวเย็นถึงเพียงนี้ น้ำแข็งริมแม่น้ำหนาเกือบครึ่งฉื่อแล้ว น่าหวั่นเกรงอันใดเล่า จริงไหมพี่ตง?"
เยี่ยจือซ่วงมองหลินตงด้วยแววตาวิงวอน หวังให้เขาเห็นด้วยกับคำพูดของตน จะได้ไปจับปลาด้วยกันที่แม่น้ำ
หลินตงเห็นท่าทางเว้าวอนราวกับน้อยอกน้อยใจที่มองมาทางตนเช่นนั้น ก็มิอาจใจแข็งปฏิเสธเขาได้
"เช่นนั้นพวกเราอย่าเข้าไปด้านใน แค่เดินเล่นริมแม่น้ำก็พอ"
"โอ้ เยี่ยมไปเลย! จะว่าไปต้องเป็นพี่ตง พี่ตงดีที่สุดเลย"
หลินซีถูกท่าทางของเหล่าอู่ทำเอาขำ "เช่นนั้นก็ได้ พวกเจ้าอยากไปกันหมด ข้าก็ไม่ขัดแล้ว"
นางลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจคลายเส้น
"แต่ละวันเอาแต่กินดื่ม นอนขดอยู่กับบ้านมีแต่จะพอกเนื้อ ข้าจะออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนพวกเจ้าด้วย"
เยี่ยจือชิวหยิบเสื้อกันหนาวหนาขึ้นอีกตัวจากเรือนในมาให้นางคลุม
"ใส่หนาๆ หน่อย ข้างนอกหนาวนัก ใช่แล้ว ถุงมือและหมวกที่เจ้าทำเองก็อย่าลืมใส่ตอนออกไปด้วย"