หลังจากกินอาหารเที่ยงเสร็จ หลินซีก็ไปยังหุบผาเล็ก
หลินตงอยู่บ้านต้มน้ำมันแบดเจอร์ ส่วนเยี่ยจือชิวก็ซ่อมแซมโครงร้านแตงกวาและถั่วฝักยาวในแปลงผักหน้าบ้านให้มั่นคงอีกครั้ง
เซี่ยจืออันรู้สึกว่าอยู่ว่างเกินไป จึงร้องเรียกให้เหล่าซื่อและเหล่าอู่พาเขาไปตกปลาริมแม่น้ำ
"ตกปลา? พวกเราตกปลาไม่เป็นนะขอรับ! อีกอย่างพวกเราก็ไม่มีเบ็ดตกปลาด้วยสิ......."
เซี่ยจืออันยิ้มพลางกล่าว "พวกเจ้าไม่มี แต่ข้ามีสิ!" ว่าแล้วเขาก็ล้วงถุงเงินออกมาจากตัวราวกับเล่นกล หยิบห่อกระดาษเล็กๆ ออกมา เปิดดูก็พบเบ็ดตกปลาหลากขนาดและรูปแบบ
"........ท่านพี่เซี่ย เหตุใดท่านจึงพกของเช่นนี้ติดตัวมาด้วยเล่า?"
เซี่ยจืออันจนใจ "เฮ้อ ข้าออกนอกบ้าน พานพบหุ้นส่วนธุรกิจได้สารพัดประเภท มีทั้งผู้ชื่นชอบสุรา ผู้โปรดปรานชิมชา และผู้หลงใหลการตกปลา ข้าจึงพกของเหล่านี้ติดตัวไว้เผื่อหยิบยื่นให้หุ้นส่วน ติดต่อธุรกิจสะดวกขึ้นน่ะ!"
หากหลินซีอยู่ที่นี่ คงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมว่าเขาเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยมและเข้าสังคมเก่ง
"แต่พวกเราก็ไม่มีคันเบ็ดกับสายเบ็ดนี่นา?" เยี่ยจือซ่งมองเบ็ดตกปลาในมือเขา รู้สึกกลุ้มใจ
เซี่ยจืออันมองออกนอกลานไปยังป่าไผ่ที่เชิงเขา
"ไม้ไผ่ใช้ทำคันเบ็ดได้ ส่วนสายเบ็ดนั้น! ห่อผ้าข้ามี ข้าจะไปเอา!"
เซี่ยจืออันจำได้ว่าก่อนออกเดินทาง เขาได้มัดสายเบ็ดกับลูกทุ่นอีกหลายอันใส่ห่อสัมภาระ
เมื่อเขากลับออกมาอีกครั้ง ก็ถือเชือกสายเบ็ดและลูกทุ่นอยู่ในมือ