เยี่ยจือซ่งและเยี่ยจือซ่วงแบกกระบุงไว้ด้านหลัง ข้างในบรรจุเครื่องในของเหยื่อ หลินซีหิ้วลอบดักปลาเดินตามหลังสองคนนั้น
“สี่ตี้ หยุดตรงนี้ก่อน วางลอบสองใบตรงนี้!”
หลินซีหยิบลอบดักปลาสองใบ ส่งให้เยี่ยจือซ่วงและเยี่ยจือซ่งคนละใบ
“เครื่องในใส่น้อยหน่อยก็ได้ ไม่ต้องใส่มากเกินไป!”
หลินซีเห็นเหล่าซื่อหยิบไส้ไก่ป่ามาพวงหนึ่ง เตรียมจะใส่ลงในลอบ
จึงเตือนให้เขาใส่น้อยหน่อย ไม่อย่างนั้นปลากินอิ่มเกินไปจะหนีหรือตายเพราะแน่นท้อง
“ได้ ข้าจะใส่น้อยหน่อย”
เซี่ยจืออันที่ตามมาข้างหลัง มองดูการกระทำในมือของพวกเขา รู้สึกฉงนใจ
“แค่วางในแม่น้ำอย่างนี้ก็ได้หรือ? เครื่องในพวกนี้จะไม่ถูกสิ่งอื่นกินไปหมดหรือ?”
หลินซีได้ยินคำพูดของเขา ก็อดทนอธิบายให้ฟัง
“ใส่ในลอบ ใช้หินทับไว้ โดยทั่วไป สิ่งที่ใหญ่กว่าจะเข้าไปไม่ได้ มีแต่ปลากุ้ง ปลาไหลเผือกอะไรพวกนั้นจึงจะเข้าไปได้”
“อย่างนี้นี่เอง! แล้วพวกมันกินเสร็จจะไม่หนีออกไปหรือ?” เซี่ยจืออันซักถามต่อ
“ท่านดูที่ลอบนี้ ปากด้านนี้เล็ก ข้างในมีพื้นที่ใหญ่ ปลาเข้ามาจากปากเล็กแล้ว จะออกไปอีกก็ยาก โดยเฉพาะตอนในนี้แน่นไปด้วยปลา ยิ่งออกไปยาก”
คราวนี้เป็นเยี่ยจือซ่วงถือลอบขึ้นมาอธิบายให้เขาฟัง
“นี่ใครคิดวิธีนี้ขึ้นมา ช่างฉลาดเหลือเกิน!”
หลินซีค่อนข้างอวดดีว่า “ข้าเองเล่า เป็นอย่างไร ค่าเล่าเรียนนี้คุ้มค่าอยู่แล้วมิใช่หรือ มีวิธีนี้แล้ว ท่านจะแหเปล่าก็ยาก!”
“คุ้ม คุ้ม คุ้มค่าจริงๆ เสี่ยวเม่ย ท่านคอยดูเถิด กลับไปข้าจะจ่ายค่าเล่าเรียนให้!”