“ไม้ต้นชาน้ำมันเนื้อแข็งเหนียว หักยาก ทนทาน และถือก็เบา เหมาะสมที่สุดแล้ว”
เยี่ยจือชิวพยักหน้า “ก็เป็นเช่นนั้นจริง”
ก่อนหน้านี้เขาเคยฟังช่างไม้เฒ่าในหมู่บ้านกล่าวว่า ต้นชาน้ำมัน ต้นเจ้อ ต้นหมาล่า ต้นพุทรา และต้นลิ่วเต้ามู่ เป็นไม้ที่พวกเขาใช้กันเป็นประจำ
เมื่อเทียบกับไม้ชนิดอื่น ต้นชาเป็นไม้ที่มีมากที่สุดในภูเขา
พอได้ไม้มา เยี่ยจือชิวก็รออีกไม่ไหวแล้ว ให้เหล่าซื่อไปเอาเครื่องมือจากห้องเก็บของกระจุกกระจิกมา แล้วเริ่มทำไม้ค้ำยันขึ้น
แบบที่หลินซีวาดให้เขาก่อนหน้านี้ เขายังจำได้
เขาตัดไม้ให้ได้ความสูงตามต้องการก่อน แล้วลองเทียบใต้รักแร้อีกครั้ง
ไม้ค้ำยันที่หลินซีวาดให้เยี่ยจือชิวเป็นรูปตัว T สามารถรองรับหัวไหล่เขา อาศัยกำลังแขนช่วยให้ขาทั้งสองเดินได้
ตลอดบ่ายวันนั้น เยี่ยจือชิวอยู่ในเรือนง่วนอยู่กับการทำไม้ค้ำยัน ส่วนหลินซีกับพี่น้องและเหล่าซื่อ เหล่าอู่ ไปเขาหนานซานอีกครั้ง
ที่เข้าป่าในครานี้ หลินซีต้องการหาที่พำนักที่มีแหล่งน้ำเป็นหลัก
เพียงแต่นางไม่ได้บอกเรื่องนี้แก่ผู้ใด
“เสี่ยวจิ่ว เจ้าช่วยข้าหาที่ในป่าลึกซึ่งเหมาะแก่การอยู่อย่างสันโดษได้หรือไม่”
[นายท่าน ขณะนี้ข้าสแกนได้เพียงตำแหน่งคร่าวๆ แต่รายละเอียดต้องอาศัยท่านหาเอง]
“ได้ตำแหน่งคร่าวๆ ก็ยังดี จะได้ไม่ต้องค้นหาอย่างมืดมน เขาหนานซานกว้างใหญ่เพียงนั้น หากให้ข้าหาจนทั่วไม่รู้ต้องถึงปีวอกปีใด”
[ติ๊ง! ณ เขาหนานซานด้านเหนือติดกับเขาเหนือมีช่องแคบหน้าผาแห่งหนึ่ง หากลอดผ่านช่องแคบนั้น อาจพบสิ่งที่ท่านปรารถนา]