ไม่นานนัก เถ้าแก่เซียวก็หยิบถาดเงินแท่งสองถาดส่งให้หลินซี
“นี่ เก็บให้ดีเถิด! ต่อไปถ้ามีของดีเช่นนี้อีก ต้องส่งมาให้อาเซียวเป็นคนแรกนะ”
“ได้ เป็นแน่!”
หลินซีรับเงินแท่งมา ใส่ลงในถุงผ้าจนหมด แล้ววางลงในตะกร้าไม้ไผ่ ความรู้สึกหนักหน่วงนี้ชวนให้รู้สึกภาคภูมิใจยิ่งนัก
หลินซีเก็บเงินเรียบร้อย ลุกขึ้นกล่าวกับเถ้าแก่เซียวว่า “เถ้าแก่เซียว เช่นนั้นข้าจะไม่รบกวนท่านแล้ว พวกเรายังต้องเข้าเมืองไปซื้อของอีก”
“ไปเถิด ว่างๆ ก็แวะมานั่งที่ร้านโอสถบ่อยๆ นับแต่เจ้าให้พี่ชายเจ้ามาดูแลการส่งยาแทน ข้าอยากพบหน้าเจ้าสักครั้งก็ยากเสียแล้ว”
หลินซียิ้มบาง “ได้”
หลินซีออกจากห้องส่วนตัวแล้ว ตามหาเยี่ยจือชิวพวกเขา
ทั้งสี่คนขับรถมุ่งหน้าเข้าเมืองไปด้วยกัน
เมื่อผ่านร้านขายข้าว ก็ยังมีผู้คนต่อแถวแน่นขนัดเช่นเดิม
“เหตุใดจึงยังมีคนซื้อข้าวมากมายเช่นนี้!” เยี่ยจือซ่งรู้สึกประหลาดใจ
เยี่ยจือชิวมองดูฝูงชน “เหล่าซื่อ เจ้าไปดูเถิดว่าวันนี้ราคาข้าวเป็นเช่นไร”
“ได้!”
เยี่ยจือซ่งยื่นเชือกล่อให้หลินตงที่อยู่ข้างๆ แล้วลงจากรถมุ่งไปทางร้านขายข้าว
หลินตงจับเชือกผูกจูงรถเทียมล่อเข้าจอดริมทาง ส่วนคนอื่นๆ นั่งบนรถรอเยี่ยจือซ่ง
ผ่านไปครึ่งเค่อ เยี่ยจือซ่งมีสีหน้าไม่สู้ดี
“พี่ใหญ่ ตอนนี้ข้าวสารขึ้นเป็นสิบห้าอีแปะต่อชั่ง ข้าวฟ่างขึ้นเป็นแปดอีแปะ......”
เยี่ยจือชิวแม้เตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินราคาข้าวที่เยี่ยจือซ่งแจ้งมา ก็ยังตกใจจนไม่กล้าเชื่อ