หลินตงและคนอื่น ๆ อยู่ที่บ้านพลิกดิน ไม่ต้องให้หลินซีช่วย
นางจนใจ...
ได้แต่ตามหลี่ชุ่ยอวิ๋นไปหาผักป่าบนเขาข้าง ๆ
ผักป่าหลังวสันต์ฤดูผุดขึ้นราวกับหน่อไม้หลังฝน งอกเงยออกมาเต็มที่
ทั้งสองพาโกวเอ่อร์เดินมาถึงไหล่เขาด้านหลังบ้าน ซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยผักป่าอ่อน ๆ
สองคนขุดหน่อไม้วสันต์มาก่อน เห็นต้นชื้อเหล่ายาอยู่ข้าง ๆ จึงเด็ดต่อ
“อยู่บนเขานี่ดีจริง มีผักป่ากินไม่หมด ต่อให้เป็นฤดูหนาวที่ไร้ผักก็ไม่อดตาย”
หลี่ชุ่ยอวิ๋นมองหน่ออ่อนสีเขียวขจีของชื้อเหล่ายา เพิ่งงอกเงยออกมา หากเอาไปผัดกับเนื้อแดดเดียวสักจาน จะหอมสักแค่ไหน!
ต้นชื้อเหล่ายามีหนามเต็มลำต้น เวลาเด็ดต้องเอาผ้าป่านพันมือหนา ๆ จึงจะไม่โดนหนามตำ
“เสี่ยวซี ด้านหน้ามีต้าจี้ หอมป่า และผักตงฮื้ออยู่มาก เจ้าจะไปขุดบ้างไหม”
หลี่ชุ่ยอวิ๋นชี้ไปยังหุบเขาเล็ก ๆ ด้านหน้าไม่ไกล
“ไปสิ!”
หลินซีเก็บชื้อเหล่ายาใส่กระบุงพลางจูงโกวเอ่อร์ที่เล่นดอกไม้ป่าอยู่ข้าง ๆ
“ที่นี่มีเชอเฉียนเฉ่าไม่น้อยเลย!”
หลินซีปล่อยมือจากโกวเอ่อร์ หยิบเสียมขุดยาออกมาเริ่มขุด
แม้เชอเฉียนเฉ่าจะไม่ได้คะแนนเท่าไร แต่ก็ทนไม่ไหวที่มันมีจำนวนมาก!
แค่ขุดทั้งหย่อมนี้ ก็พอให้หลินซีแลกคะแนนได้ตั้งร้อยกว่าแล้ว นี่ถ้าแลกเป็นข้าวสารสิบชั่ง จะไม่หอมหรือ
หลินซีขุดไปพลางมองโกวเอ่อร์ไปพลาง
“โกวเอ่อร์อย่าวิ่งเล่นไปมาเด็ดขาด เดี๋ยวแม่เจ้าไม่เห็นตัวจะร้องไห้เอา!”