เดิมทีโฉเสี่ยวเจวียนยังคิดจะปฏิเสธ แต่พอเห็นของขวัญแล้ว
จู่ ๆ นางก็ไม่เต็มใจปฏิเสธเสียแล้ว
ถือเสียว่าเป็นของหมายมั่นในใจของเขาเถิด นางเก็บปิ่นไว้ในทรวงอย่างระมัดระวัง
ลูบไล้ไปยังตำแหน่งที่เหน็บปิ่น
ดีจริง นางเหมือนจะพบผู้ที่จริงใจต่อนางเสียแล้ว
นอกจากท่านอาและซวงเอ๋อร์ ญาติพี่น้อง ก็เป็นเพียงคนเดียวที่ดีต่อนาง
"พี่เสี่ยวเจวียน ท่านอยู่ที่ใด"
เสียงของเยี่ยซวงเรียกสติโฉเสี่ยวเจวียนที่ล่องลอยกลับมา
"ซวงเอ๋อร์ ข้าอยู่ทางนี้"
นางย่อร่างลงยกตะกร้าไม้ไผ่แล้วเดินไปทางเยี่ยซวง
"เหตุใดท่านถึงอยู่ทางนั้นเล่า ขุดได้ผักป่าหรือไม่"
เยี่ยซวงมองไปยังกระบุงของนาง ภายในมีผักกระเป๋ากับตังกุยเกือบครึ่งกระบุง
"ก็ไม่น้อยเช่นกัน ไปเถิด พวกเราไปทางป่าไผ่ขุดหน่อไม้อ่อนกลับบ้านกัน"
"ได้เลย"
เยี่ยซวงหันไปมองโฉเสี่ยวเจวียนข้าง ๆ "พี่เสี่ยวเจวียน เหตุใดจึงดีใจถึงเพียงนี้ มีเรื่องอันใดน่ายินดีหรือ"
"มิมี มิมีเลย คงเป็นเพราะอากาศในป่าฤดูใบไม้ผลิแสนดี สมองโปร่งโล่งขึ้นบ้าง" โฉเสี่ยวเจวียนหาข้ออ้างพอผ่านไป
เยี่ยซวงพยักหน้าเห็นด้วย "จริงแท้ ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้ว เหตุใดท่านพี่สะใภ้ใหญ่จึงชอบเข้าป่า ที่นี่ดีกว่าอุดอู้อยู่ในบ้านยิ่งนัก ฮ่าฮ่าฮ่า..."
"เจ้าเด็กนี่ เอาแต่คิดเล่น รีบขุดหน่อไม้เถิด ขุดเสร็จเราจะได้กลับบ้านเร็ว" โฉเสี่ยวเจวียนเอื้อมมือไปจิ้มหน้าผากนาง
ยามค่ำ หญิงชราเยี่ยเดินมาที่ห้องของเยี่ยซวง