"ท่านหมายถึงล่อตัวเล็กนั่นหรือ?" ผู้ขายเป็นบุรุษอายุสามสิบกว่า พูดภาษาทางการได้ชัดถ้อยชัดคำ
เยี่ยจือชิวพยักหน้า โดยทั่วไปแล้วผู้ขายที่นี่ล้วนมีเส้นสายกับทางการ คนธรรมดาไม่มีทางซื้อขายปศุสัตว์โดยเฉพาะวัว ล่อ และลาเหล่านี้
ส่วนม้ายิ่งไม่ต้องพูดถึง หากไร้เส้นสายกับทางการ คนธรรมดาอยากซื้อม้าก็ยากยิ่งนัก
ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อได้
"ตัวนี้ยังไม่โตเต็มที่ แถมยังผอมอยู่ ท่านแน่ใจหรือว่าจะเอาตัวนี้?"
ตอนแรกผู้ขายก็ถูกท่าทางภายนอกของมันหลอก คิดว่าเป็นล่อที่โตแล้ว ใครจะรู้ว่าพอซื้อกลับมาถึงพบว่ายังไม่เต็มวัย อีกทั้งยังไม่ยอมกินอาหาร เพียงสิบกว่าวันก็หิวจนผอมเป็นผีถึงเพียงนี้ เกรงว่าอีกไม่กี่วันคงอดตายแน่
"อืม!"
"สองตำลึงเงิน แน่ใจก็จ่ายเงินแล้วจูงไป"
"สองตำลึงเงิน?"
เยี่ยจือซ่วงคิดว่าตนฟังผิดไป
"ทำไม ขี้เกียจแพงหรือ? ปกติล่อตัวหนึ่งอย่างต่ำก็สี่ห้าตำลึง ตัวนี้เป็นล่อตัวสุดท้ายในมือข้า อยากรีบปล่อยถึงให้ราคาต่ำสุดแล้ว ถ้ายังว่ามันแพงอีก ท่านก็ลองไปดูที่อื่นเถิด!" บุรุษนั้นได้ยินน้ำเสียงของเหล่าอู่ก็คิดว่าเขารู้สึกว่าแพง จึงพูดย้อนอย่างขุ่นเคือง
"ไม่ใช่ ไม่ใช่!" เหล่าอู่รีบโบกมือ
เยี่ยจือชิวหยิบถุงเงินออกมาจากอก หยิบเศษเงินออกมาชิ้นหนึ่ง
"พี่ใหญ่อย่าได้โมโหไปเลย น้องชายข้าเพียงแต่พูดเร็วไปหน่อย นี่คือเงินสามตำลึง รบกวนพี่ใหญ่ช่วยจัดแคร่เกวียนที่แข็งแรงให้พวกเราสักคันด้วย พวกเราใช้ลากของประจำ ขอใหญ่และแน่นหนาหน่อย"