ทั้งสี่คนเพิ่งมาถึงปากหมู่บ้าน มองเห็นแต่ไกลว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังสนทนากันอยู่ใต้ต้นไหวย์ชรา ณ ปากหมู่บ้าน
"ท่านพี่ พวกเราจะเดินผ่านปากหมู่บ้านไปหรือไม่"
เยี่ยจือซ่งเกรงว่าพี่ใหญ่จะขัดเขินเมื่อพบกับพวกหญิงรับใช้ที่ชอบซอกแซกเข้ามาพัวพันถามไม่หยุด
"หากไม่ผ่านก็ไม่มีทางอื่น หากเดินเท้าพวกเราอาจอ้อมไปทางเนินได้ แต่นี่พวกเราขับเกวียนมาด้วย เนินนั้นก็ยากจะขึ้นไป"
เยี่ยจือชิวรู้ดีว่าวันนี้คงเลี่ยงไม่พ้นแน่
"ภายภาคหน้าพวกเราสร้างทางเล็กตรงเนินทางใต้นั่นเถิด ให้เกวียนล่อผ่านได้ จะได้ไม่ต้องอ้อมปากหมู่บ้าน จากหน้าบ้านทะลุออกสู่ทางเล็กนอกหมู่บ้านได้เลย"
หลินซีครุ่นคิดแล้วเอ่ยขึ้น นางเองก็ไม่ชอบผ่านปากหมู่บ้าน ที่นั่นประหนึ่งลานประหาร แม้สุนัขเดินผ่านยังต้องถูกพวกหญิงรับใช้กลุ่มนั้นวิพากษ์วิจารณ์อยู่หลายประโยค
เยี่ยจือซ่วงพยักหน้าเห็นด้วย "ท่านพี่สะใภ้ใหญ่กล่าวถูกต้องแล้ว พวกเราสร้างทางเล็กขึ้นจะสะดวกขึ้นมาก ลดการอ้อมได้ตั้งไกล เอาเช่นนี้พรุ่งนี้ข้ากับท่านสี่เริ่มปรับทางเลยดีหรือไม่"
ต่อไปมีเกวียนล่อไปอำเภอย่อมบ่อยครั้ง สร้างทางเสร็จเร็วก็ได้ใช้เร็ว
"ได้ พรุ่งนี้พวกเจ้าสองคนซ่อมทางหน้าบ้าน ข้าขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร หากพบเหยื่อก็นำกลับมาถือว่าพวกเจ้าขึ้นเขาล่าเอา พวกเจ้าจะได้อธิบายกับท่านพ่อท่านแม่ได้"
"ขอบคุณท่านพี่สะใภ้ใหญ่"
"เกรงใจอะไรกัน พวกเจ้าก็ช่วยพวกข้าอยู่แล้ว"