ทั้งสี่คนนั่งเกวียนมาถึงอำเภอ เตรียมไปโรงหมอก่อนเพื่อขายสมุนไพรและเขากวางอ่อน
ลงจากเกวียน เหล่าซื่อแบกเยี่ยจือชิวเข้าไปในโรงหมอ
“ท่านลูกค้า จะมาพบหมอหรือขอรับ” เด็กประจำโรงหมอเห็นหลินซีก็เพิ่งนึกได้ว่าพวกเขามาด้วยกัน
“พี่หลินซี ในที่สุดท่านก็มา ผู้ดูแลร้านเซียวเฝ้ารอจนคอตั้งตาคอย ในที่สุดก็รอท่านมา สมุนไพรนำมาหรือไม่”
หลินซีชี้ไปที่เกวียนเทียมวัวหน้าประตู “นั่นอย่างไรเล่า อยู่บนเกวียน ให้คนช่วยกันขนลงมาเถิด”
ผู้ดูแลร้านเซียวได้ยินเสียงหลินซีก็รีบก้าวเท้าออกมาจากห้องด้านใน
“เสี่ยวซี เจ้ามาได้เสียที”
“ผู้ดูแลร้านเซียว”
“ครานี้นำยามาเท่าใด”
ผู้ดูแลร้านเซียวไม่ทันได้ทักทายกับนาง เอ่ยถามตรงประเด็น
หลินซีแก้มัดเชือกห่อยาที่เด็กโรงหมอขนลงมา “นี่เป็นยาสามัญ แทบจะทุกชนิดมีน้ำหนักหลายสิบชั่ง พวกท่านใช้ไปก่อน ช่วงนี้ข้าเพิ่งเก็บได้อีกไม่น้อย ยังไม่ได้ผึ่งให้แห้ง ช้าสุดสี่ห้าวันยังจะส่งมาให้อีกร้อยกว่าชั่ง”
“ดี ดี ยิ่งนัก เจ้าช่วยพวกเราได้มากแล้ว เสี่ยวซี”
ผู้ดูแลร้านเซียวยินดีพยักหน้าติดๆ กัน ส่งสัญญาณให้เด็กโรงหมอไปชั่งน้ำหนักแล้วไปหาแผนกบัญชีคิดเงิน
“คราก่อนเห็นเป็นเพียงอาการร้อนธรรมดา เหตุใดระยะหลังจึงรุนแรงเพียงนี้” หลินซีถามข้อสงสัยในใจ
ผู้ดูแลร้านเซียวมองไปที่ชายสามคนข้างกายหลินซี สีหน้ามีความลังเลอยู่บ้าง
“ท่านนี้เป็นสามีของข้า เยี่ยจือชิว สองท่านนี้เป็นน้องชายของเขา ผู้ดูแลร้านเซียวมีสิ่งใดจะพูดก็เชิญพูดได้ตามสบาย”