รุ่งขึ้นหลังกินอาหารเช้า หลินซีและคนอื่น ๆ ก็แบกกระบุงมุ่งสู่ภูเขา
เสี่ยวหนีชิวเองก็ออกจากบ้านเป็นครั้งแรกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ตามติดพวกเขาเข้าไปในป่าลึก
"เสี่ยวหนีชิว เจ้าอย่าได้วิ่งซนเชียว หลงไปแล้วพวกข้าจะไม่ตามหาเจ้านะ!" หลินซีเอ่ยขู่ด้วยสีหน้าจริงจัง
เยี่ยจือชิวยืนยิ้มเยาะนางอยู่ด้านข้าง "ภรรยาโง่ มันจะฟังรู้เรื่องก็ประหลาดแล้ว ข้าว่าควรเอาเชือกมาล่ามมันไว้"
"สุนัขสิถึงต้องล่าม เสี่ยวหนีชิวของเราเป็นหมาป่า จะมาล่ามได้อย่างไร!"
หลินตงเป่าปากเรียกเสี่ยวหนีชิว มันก็วิ่งตรงไปหาเขาทันที
หลินตงหัวเราะลั่น "ดูมันช่างว่านอนสอนง่ายและเข้าใจความเพียงใด แค่เสียงเป่าปากก็เรียกกลับมาได้ จะพลัดหลงไปได้อย่างไร!"
"ข้าลองบ้าง!"
เหล่าอู่รู้สึกสนุกสนานเลยทำตามหลินตง เป่าปากเรียกเสี่ยวหนีชิว
เสี่ยวหนีชิวเพียงแค่หันมามองเขาแวบหนึ่งตามมารยาท
ไม่ได้วิ่งเข้าไปหาเขา
"โอ้โฮ ไอ้ตัวน้อยนี่รู้จักจำหน้าคนด้วยหรือ?"
"ฮ่า ๆ ๆ ข้าบอกแล้วว่ามันเข้าใจความ เจ้ายังไม่เชื่ออีก!" หลินตงเยาะเย้ย
เหล่าอู่ส่ายหน้าอย่างจนใจ "ได้ ๆ ๆ เลี้ยงมันเสียเปล่า ไอ้หมาบื้อ!"
"พี่ใหญ่! ตรงนี้มันสำปะหลังเยอะมาก รีบมาเร็ว!"
หลินซีค้นพบมันสำปะหลังผืนใหญ่ในหุบเขา จึงรีบตะโกนเรียกคนที่กำลังหยอกล้อกัน
"อ้ะ มาแล้ว!"
เพียงชั่วยามสาย ทั้งห้าคนไม่ได้ย้ายที่ ขุดมันสำปะหลังผืนใหญ่นี้จนหมดใช้เวลาตั้งแต่เช้าจรดเที่ยง