หลินตงกลับใช้ถ้วยตักซุปมันหวานหนึ่งถ้วย นั่งลงแล้วดื่มอย่างสบายอารมณ์
"เจ้า...กินจริง ๆ หรือ?"
"ไม่กลัวเป็นพิษรึ!"
"โอ้โฮ เด็กพวกนี้ช่างกล้าเสียนี่กระไร ของมีพิษยังกินได้เอร็ดอร่อย..."
มองจนเขาอยากกินบ้างแล้ว
จนกระทั่งหนึ่งชั่วยามผ่านไป
หลินซีลุกขึ้นยืน เดินกลับไปกลับมาสองรอบท่ามกลางสายตาผู้คน
"ทุกท่านโปรดดู พวกเราหลายคนมิได้เป็นอะไร มิมีวี่แววต้องพิษแม้แต่น้อย"
"เป็นเช่นนั้นจริง ๆ!"
"เช่นนั้น...พวกเราลองชิมดูบ้างดีหรือไม่?"
ผู้ที่เมื่อครู่มองจนน้ำลายแทบไหล ใจก็พลุ่งพล่านอยากลองชิมมานานแล้ว
"ไป ลองชิมดู"
คนใจกล้าหลายคนเดินเข้าไป หยิบมันชิ้นเล็กจากอ่างไม้แล้วค่อย ๆ กินสองคำ
"อืม รสชาติดีทีเดียว"
"ใช่ ๆ คล้ายมันจีน"
"ข้าขอลองบ้าง!"
ผู้คนพากันกรูเข้าใส่ หยิบมันสำปะหลังในอ่างขึ้นมากิน
เมื่อกินหมดแล้ว ต่างลูบท้องด้วยความพึงใจ
"อร่อยแท้"
"คาดไม่ถึงว่าของสิ่งนี้จะอร่อยถึงเพียงนี้"
"จือชิวเอ๋ย จะทำอย่างไรถึงจะไร้พิษ เจ้าสอนพวกข้าหน่อยได้หรือไม่?"
เยี่ยต้าชิ่งรู้ว่าของสิ่งนี้กินได้จริง ๆ ก็ร้อนใจอยากรู้วิธีจัดการให้มันกลายเป็นอาหาร
"ทุกท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ พวกเรานำมันสำปะหลังที่เพิ่งขุดมาด้วย จะสอนทุกท่านเดี๋ยวนี้"
หลินซีให้ภรรยาผู้ใหญ่บ้านที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ไปช่วยก่อไฟ เตรียมต้มมันสำปะหลังในอีกสักครู่
"แม่บ้าน เจ้าไปจุดไฟในหลุมไฟในลานบ้านเถิด อีกครู่จะต้มในลาน ทุกคนจะได้เห็นชัด"