ทั้งห้าคนยังเดินทางไม่ถึงเขตแดนอำเภอฟาง ก็พบว่าริมทางสองข้างและรอบเชิงเขาโล่งเตียนไปทุกหนแห่ง
แม้แต่ต้นอ่อนสักต้นหรือพุ่มไม้เตี้ยก็ไม่มี
หลินซีมองไปรอบ ๆ ด้วยความสงสัย "นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
เยี่ยจือชิวและคนอื่น ๆ ก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน "ก่อนหน้านี้ที่นี่มีต้นไม้มากมาย เหตุใดบัดนี้ถึงกลายเป็นเช่นนี้..."
"หรือว่าคนในเมืองออกมาตัด?"
หลินตงมองตอไม้ที่ถูกตัดจนสูงต่ำไม่เท่ากันพวกนั้น
เยี่ยจือซ่งเดินไปหยุดตรงตอไม้ข้างทางต้นหนึ่ง "ก็มีแต่คนในเมืองนั่นแหละที่ตัดไม้เช่นนี้ ตัดต้นไม้หมดทั้งต้น ไม่กลัวว่าภูเขาถล่มลงมาทำลายเมืองของพวกเขาหรืออย่างไร"
"..."
หลินซีมองไปยังประตูเมืองที่ไม่ไกลนัก บัดนี้ยังคงมีทหารรักษาการณ์อยู่
แต่ที่ต่างออกไปคือ ตอนนี้เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างแล้ว
ดูได้จากคนที่เข้าแถวรอเข้าเมือง
"เอาล่ะ รีบไปกันเถอะ!"
หลินตงมองไปทางทิศตะวันตกของเมือง ที่นั่นมีสถานีพักม้าอยู่ห่างออกไป 10 ลี้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องเข้าไปในอำเภอเมืองอำเภอฟาง
ทั้งห้าคนเดินทางต่อไปอีกกว่าครึ่งชั่วยาม
ในที่สุดก็มาถึงสถานีพักม้าทางตะวันตกของเมืองที่หลินตงพูดถึง
แต่ไกลก็เห็นว่ามีรถม้าจอดอยู่มากมายและมีผู้คนยืนอยู่
"พี่ท่าน ข้าขอรบกวนถามหน่อย มีกองคาราวานไปชิงโจวหรือไม่?"
หลินตงมองหาคนในหมู่คนที่ดูคล้ายพ่อค้าผู้มากประสบการณ์แล้วถาม