หลังจากนางกำชับหลินตงเสร็จ ก็เรียกเหล่าซื่อกับเหล่าอู่ไว้
“สี่ตี้ ห้าตี้ พวกเจ้าอีกสักครู่ไปดูกับดักบนเขาว่ามีเหยื่ออะไรบ้าง แล้วจัดเก็บหนังสัตว์ที่บ้านเราเก็บไว้ทั้งหมด หาโอกาสขายทิ้ง รวมถึงเขากวางอ่อนและไม้การบูรที่เอามาก่อนหน้านี้ ก็จัดการให้เรียบร้อยด้วย”
“ทราบแล้ว ท่านพี่สะใภ้ใหญ่!”
หลินซีจัดการพวกเขาเสร็จ ก็มุดเข้าไปในครัว เตรียมทำของกินติดตัวไว้ระหว่างทาง
อย่างไรก็มีมิติอยู่ ไม่ต้องกังวลเรื่องเก็บรักษา
ยามพลบค่ำ หลินซีไปบ้านหลี่ชุ่ยอวิ๋นอีกครั้ง กำชับนางกับเยี่ยซวงอีกหลายเรื่อง และนำสิ่งของที่พวกนางเตรียมไว้กลับมาด้วย
ระหว่างทางกลับบ้าน นางก็เก็บของเข้ามิติหมดแล้ว จะได้ไม่ลืมตอนออกเดินทางพรุ่งนี้
กลับถึงบ้าน หลินซีกับเยี่ยจือชิวก็พักอยู่ที่ลานเล็กในหุบเขา พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้ารีบเดินทาง จะได้ไม่ต้องวิ่งไปที่หุบผาเล็ก
วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสาง หลินตงก็ทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว
ห้าคนกินข้าวเสร็จ ก็เตรียมออกจากหุบเขาทางช่องลับ
“หินเยอะขนาดนี้?”
เยี่ยจือซ่งมองก้อนหินที่กองเพิ่มอีกชั้น ปวดหัวเล็กน้อย ถ้ารู้อย่างนี้ตื่นเช้าขึ้นอีกหน่อยก็ดี แค่ขนหินพวกนี้คงใช้เวลาไม่น้อย
“มา ดูข้า!”
หลินซีหยิบถุงผ้าออกจากอก ทำทีเป็นเสกคาถา เก็บหินเข้าสู่มิติก่อน
“โอ้โห! แบบนี้ก็ได้? ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ช่างเก่งกาจเกินไปแล้ว!”