แนวเขาลึกที่ทอดต่อเนื่องล้อมรอบหมู่บ้านเกาหวา อุดมไปด้วยทรัพยากรอุดมไม่น้อย
ถึงกระนั้น บริเวณภูเขาทางเหนือและตะวันออกที่เคยไปกันบ่อยๆ ก็ใช่ว่าจะพบเหยื่ออย่างหมูป่า กวาง หรือหมาป่าได้ง่ายๆ
อุบัติเหตุของท่านพี่ใหญ่เมื่อปีก่อน ก็เพราะตอนใกล้ถึงเขตแดนเขาสวรรค์ บังเอิญเจอหมีดำหิวโซตัวหนึ่งลงเขาหาอาหาร
ระหว่างที่ทั้งสองเดินไปถึงจุดที่หลินซีขุดสมุนไพร ก็ได้ยินเสียงซ่าๆ ดังเป็นระยะมาจากพงหญ้าต่ำ
เยี่ยจือซ่งยกมือส่งสัญญาณให้เหล่าอู่หยุด ยืนอยู่กับที่เพื่อแยกแยะทิศทางของเสียง เยี่ยจือซ่วงเองก็กลั้นหายใจ ย่อตัวลงช้าๆ วางกระบุงบนหลัง แล้วหยิบธนูเตรียมพร้อม
สายลมพัดผ่าน พงหญ้าไหวเอน เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน
เก้งที่ยังโตไม่เต็มวัยตัวหนึ่ง
"โชคดีเสียจริง พวกเราโชคดีเกินไปแล้ว"
เหล่าอู่น้าวสายธนูขึ้นเตรียมยิงในกระบวนท่าต่อเนื่อง ลูกธนูพุ่งตรงไปยังที่อยู่ของเก้ง
เสียง"ฟิ้ว" ดังขึ้น หัวลูกธนูพุ่งทะลวงคอของเก้งอย่างแม่นยำ เก้งยังไม่ทันส่งเสียงร้อง ร่างก็กระตุกอย่างแรง ก่อนล้มลงอย่างหนักบนพงหญ้าด้านข้าง สะบัดขาไปสองสามที จากนั้นก็ไม่มีเสียงใดอีก
"ฝีมือธนูของเจ้าสูงส่งขึ้นอีกแล้ว!"
เหล่าซื่ออดชื่นชมฝีมือธนูของห้าตี้ไม่ได้ เหนือกว่าเขาไม่ใช่แค่เท่าตัว
"ฮี่ฮี่ ท่านสี่อย่าเพิ่งชมข้า ข้ารู้ดีว่าตัวเองมีดีแค่ไหน"
พูดจบก็วิ่งไป แบกเก้งที่ถูกลูกธนูปักขึ้นบ่า
"ไปกันเถอะ! รอท่านพี่สะใภ้ใหญ่ขุดสมุนไพรเสร็จ แล้วกลับไปเด็ดดอกจื่อเถิง!"