“ก่อนหน้านี้ข้าเคยคิดอยากออกไปดูสถานการณ์ภายนอก พวกเราอยู่ในหุบเขามาตลอดฤดูหนาว ไม่รู้ว่าตอนนี้ข้างนอกเป็นอย่างไรไปบ้างแล้ว เจ้าว่าพวกเราควรบอกท่านผู้ใหญ่บ้านสักหน่อยไหม ออกจากหุบเขาไปทางปากทางนั้น พอดีจะได้บอกว่าเราออกไปซื้อเกลือ และสืบข่าวคราวภายนอก”
เยี่ยจือชิวนึกถึงเกลือ 20 ชั่งที่เคยให้ชาวบ้านไป คงใกล้หมดแล้ว หากนำออกมาอีกคงมีคนสงสัยเป็นแน่
“ได้สิ ให้พี่ใหญ่พาซวงเอ๋อร์กับเสี่ยวเจวียนนำผ้าปักและผ้าไหมไปให้เพื่อนของเขาดู เผื่อจะหาเส้นทางขายได้”
หลินซีนึกถึงผ้าไหมที่เยี่ยซวงเอามาให้เมื่อสองวันก่อน นั่นเป็นผ้าไหมจากเส้นใยชุดแรก เมื่อลูบแล้วเนียนนุ่ม สบายยิ่ง
“ดี รอวันพรุ่งข้าจะไปหาท่านอาอาเหวิน บอกเขาว่าคราวนี้เราจะอยู่ข้างนอกหลายวัน ไม่รีบกลับ ที่เรือนให้ซวงเอ๋อร์มาดูแลก็พอ”
เยี่ยจือชิวนึกขึ้นได้ว่ายังไม่เคยออกไปเที่ยวข้างนอกดี ๆ ครานี้ถือโอกาสพาหลินซีไปชมเล่น แต่ไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นเช่นไร
ในใจเขายังมีความกังวลอยู่บ้าง
“จริงหรือ? ยอดไปเลย! ถ้าอย่างนั้นเราจะไปอำเภอฟางหรือไปอำเภอชิงเหอ?”
หลินซีนึกถึงก่อนตรุษพวกนางเคยไปอำเภอฟาง ที่นั่นยังนับว่าดีกว่า อย่างน้อยก็ดีกว่าอำเภอชิงเหอเล็กน้อย
“ถามพี่ใหญ่เถิด เขาจะไปตามหาเพื่อนไม่ใช่หรือ? ถึงเวลาฟังการจัดการของเขาก็พอ”
“ก็ได้!”
ทั้งสองคุยเรื่องอื่นอีกครู่หนึ่ง ก็ดับไฟเข้านอน