“ก็หลังบ้านพี่ชุ่ยอวิ๋นนี่ล่ะ ภูเขาลูกนี้! กลางภูเขามีไหล่เขาอยู่แห่งหนึ่ง ไม่ไกลจากที่นั่นมีป่าหม่อนป่าอยู่แห่งหนึ่ง”
ไหล่เขาเล็ก ๆ ที่หลินซีพูดถึง หลี่ชุ่ยอวิ๋นรู้จักดี ก็คือที่ที่ครั้งก่อนนางเกือบถูกเยี่ยต้าจ้วง......
“ที่แห่งนั้นข้ารู้จัก ไว้ข้านำพวกเจ้าไป”
หลี่ชุ่ยอวิ๋นฟังคำของหลินซีแล้ว รู้ว่าที่ที่นางพูดถึงอยู่ที่ใด
“โอ๋ ตกลง! เช่นนั้นพวกเราก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว ตอนนี้ก็รอให้ตัวไหมฟักออกมา แล้วเด็ดใบหม่อนที่แตกใหม่กลับมาก็พอ”
โฉเสี่ยวเจวียนถอนหายใจโล่งอก ในที่สุดก็เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว ที่เหลือก็แค่เลี้ยงไข่ไหมเหล่านี้ให้ดีก็พอ
ขั้นแรกนำไข่ไหมวางบนกระดาษสะอาดแผ่นหนึ่ง กระดาษนางไปขอมาจากหลินซี โรยขี้เถ้ารอบไข่ไหม แล้วใช้ตะกร้าครอบไว้ รอระยะฟักเจ็ดวัน
ตะกร้าสำหรับเลี้ยงไหมท่านผู้เฒ่าเยี่ยสานไว้ให้หมดแล้ว โฉเสี่ยวเจวียนบอกกับเยี่ยซวงและหลี่ชุ่ยอวิ๋นว่าของสิ่งนั้นเรียกว่า “ฉานปั๋ว” ใช้สำหรับวางตัวไหมอ่อนในระยะแรกโดยเฉพาะ
พอถึงขั้นถัดไปก็ต้องเปลี่ยนไปใช้อย่างอื่นแล้ว
ครั้นผ่านไปเจ็ดวัน ไข่ไหมเล็กก็ฟักออกมา กวาดขี้เถ้าข้าง ๆ เบา ๆ แล้วเด็ดใบหม่อนอ่อนที่เพิ่งเก็บมาหั่นให้ละเอียด
โปรยลงบนตัวไหมที่เพิ่งฟักอย่างนุ่มนวล
ช่วงนี้ตัวไหมยังเล็กนัก ต้องหั่นใบหม่อนเป็นชิ้นเล็ก ๆ ป้อนพวกมัน ก่อนรอให้โตกว่านี้อีกหน่อยก็ไม่ต้องยุ่งยากเช่นนี้แล้ว
ครั้นผ่านไปเจ็ดวัน โฉเสี่ยวเจวียนนำฉานปั๋วที่อาเขยสานไว้ทั้งหมดออกมา ปูหญ้าผางอ่อนที่ตำแล้วชั้นหนึ่ง แล้วกรุด้วยกระดาษบางอีกชั้นหนึ่ง เพื่อป้องกันมิให้ตัวไหมอ่อนร่วงลงไปในหญ้า