"เฮ้ พี่ตง ข้าจำได้ว่าวันเกิดเจ้าคือวันที่ยี่สิบสี่เดือนเจ็ดมิใช่รึ"
เซี่ยจืออันพลันนึกขึ้นได้ ทุกปียามถึงวันเกิดตนเขามักจะหายตัวไปก่อนหน้านั้นหนึ่งวัน คาดว่าคงกลับบ้านไปฉลองวันเกิดให้เสี่ยวเม่ย
"ชู่ว......."
หลินตงอยากให้เขาหุบปาก แต่มันสายเกินไปแล้ว
"เจ้านี่พูดมากจริง"
"........นี่จะถือเป็นเรื่องไร้สาระได้อย่างไร หรือว่าเจ้าไม่คิดจะฉลองวันเกิดตัวเอง"
เซี่ยจืออันชำเลืองมองหลินซี คาดว่านางคงกำลังต่อว่าตนในใจที่ไม่ยอมจำวันเกิดของพี่ใหญ่ตน
หลินซีเองก็ไม่รู้วันเกิดของพี่ใหญ่จริงๆ เมื่อได้ยินเซี่ยจืออันพูดเช่นนั้น นางก็รู้สึกละอายใจยิ่งนัก
"ฉลอง ย่อมต้องฉลองอยู่แล้ว"
หลินตงกลับโบกมือปฏิเสธ "ไม่ต้องฉลองดอก ทุกปีก่อนพวกเราพี่น้องที่บ้านไม่เคยจัดงานวันเกิดเลยก็จริง แต่ปีนี้เห็นว่าชีวิตความเป็นอยู่ค่อยๆ ดีขึ้น จึงอยากจัดวันเกิดให้เสี่ยวเม่ยสักครั้ง ชดเชยให้..."
ปีก่อนวันเกิดเสี่ยวเม่ย กำลังประสบภัยแล้ง ไม่มีทั้งเวลาและแรงจะไปจัดงานวันเกิดให้นาง
เขาจำได้ว่าวันนั้น เขาจงใจต้มบะหมี่ใส่ไข่อ่างหนึ่งให้เสี่ยวเม่ย
เสี่ยวเม่ยไม่ได้เอ่ยถาม เขาก็เลยไม่ได้พูดออกไปตรงๆ
เขาคิดว่าหลินซีรู้
"พี่ใหญ่ ท่านก็บอกแล้วนี่นา ว่าชีวิตเราเดี๋ยวนี้ดีขึ้นเรื่อยๆ วันเกิดหนึ่งปีมีครั้งเดียว พวกเราต้องฉลองกันแน่นอน"
บัดนี้หลินซีเริ่มคิดในใจแล้วว่าจะจัดวันเกิดดีๆ ให้พี่ใหญ่สักครั้งอย่างไร
"ไม่ต้องลำบากถึงเพียงนั้น เราดื่มเหล้าต่อเถิด"