โรงเย็บปักสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ส่วนบ้านสองหลังทางฝั่งอ๋างไห่ก็เก็บกวาดเรียบร้อยเช่นกัน
วันนี้เป็นวันที่พวกเขาเตรียมขนย้ายไปอยู่ที่นั่นพอดี
“ลุงอ๋าง ข้าวของของพวกท่านเก็บกันอย่างไรบ้างแล้ว”
เยี่ยจือชิวนำเครื่องมือทำครัวและทำนาที่หลินซีเตรียมไว้ให้ครอบครัวพวกเขาแต่ก่อน ไปวางไว้ที่ฝั่งโรงเย็บปักหมดแล้ว
“เก็บเรียบร้อยหมดแล้ว!” อ๋างไห่ตอบพลางยิ้ม
เยี่ยจือชิวมองเห็นอ่างไม้กับถังอาบน้ำใต้ชายคา
“สองอย่างนี้ก็ขนไปด้วยเถิด คงต้องได้ใช้”
“นี่...”
อ๋างไห่รู้สึกว่าสิ่งของที่นายท่านให้มามากเกินไปแล้ว พวกเขาจะรับไว้อย่างสบายใจเช่นนี้มิได้
“ไม่เป็นไร ที่บ้านยังมี ของที่ควรเตรียมให้พวกท่านก็เตรียมไว้เกือบครบแล้ว ต่อไปก็ขึ้นอยู่กับพวกท่านสี่คนพ่อลูกหาเงินเลี้ยงตัวเองแล้ว”
หลินซีมองออกว่าเขาไม่สบายใจ จึงนำเสบียงกรังหนึ่งเดือนที่เพิ่งเตรียมให้ครอบครัวสี่คนของเขาเมื่อครู่ ใส่ลงในกระบุงเปล่าข้างๆ
“ขอบคุณจือชิว เสี่ยวซี! ข้า ข้าไม่รู้จะตอบแทนพวกเจ้าอย่างไรดี...”
อ๋างไห่ก็เป็นชายซื่อตรง ไม่ค่อยรู้จักแสดงออก
“ต่อไปโรงเย็บปักฝากให้ลุงอ๋างและครอบครัวดูแลด้วย”
“คุณชายพูดอะไรกันนี่ นั่นเป็นสิ่งที่พวกเราควรทำอยู่แล้วมิใช่หรือ วางใจเถิด...ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ จะไม่ยอมให้เกิดข้อผิดพลาดในโรงเย็บปักเป็นอันขาด”
อ๋างไห่คารวะเยี่ยจือชิวและหลินซีอย่างนอบน้อม