เยี่ยจือชิวจัดการกวาดทำความสะอาดบ้านที่เดิมหวังไห่เคยอยู่ ทั้งข้างในข้างนอกเสียใหม่หมด
ที่ตรงไหนต้องเช็ดถูก็เช็ดถู ที่ตรงไหนต้องเปลี่ยนก็เปลี่ยนเสียใหม่ทั้งหมด
จวนเที่ยงวัน หลินซีหอบกระบุงใบหนึ่งที่เต็มไปด้วยผักสดและเนื้อกลับมาจากหุบผาเล็กพร้อมกับเสี่ยวหนีชิว
“เจ้าแบกของมาตั้งมากมาย เหตุใดไม่เรียกข้าสักหน่อยเล่า!”
เยี่ยจือชิวเร่งรุดเข้าไปรับกระบุงบนหลังนาง
“มีไม่เท่าไร ไม่หนักหรอก”
เมื่อครู่หลินซีพบต้นสตรอว์เบอร์รีหลายต้นโดยบังเอิญในแปลงผักที่หุบผาเล็ก
นั่นเป็นเมล็ดพันธุ์ห่อหนึ่งที่ระบบเคยให้รางวัลแก่นาง
ตอนนั้นปลูกออกมาได้กะหล่ำปลีกับบล็อคโคลีจำนวนหนึ่ง
ไม่คาดคิดว่าในนั้นจะมีเมล็ดสตรอว์เบอร์รีอีกหลายเมล็ด
เมื่อครู่ถือโอกาสตอนขุดผัก ย้ายพวกมันไปปลูกในที่ดินว่างเปล่าแปลงหนึ่ง
ก็เพียงไม่รู้ว่าพวกมันจะออกผลเป็นสตรอว์เบอร์รีได้หรือไม่
ก่อนหน้านี้นางไม่เคยปลูกของพวกนี้มาก่อน อีกทั้งยังไม่รู้วิธีดูแลรักษา
ช่างเถิด อย่างไรเสียก็เป็นรางวัลจากระบบ
ถ้ารอดมาได้ก็ดีที่สุด
หากรอดมาไม่ได้.......
นางก็จนปัญญาเช่นกัน
“ในเรือนข้าจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว อีกสักครู่เจ้าไปดู เอาเสื้อผ้าที่นอนของใช้พวกนั้นกลับคืนที่เดิมก็เรียบร้อย”
เยี่ยจือชิววางกระบุงไว้ข้างหนึ่ง เขารู้ว่าของพวกนี้คงเป็นวัตถุดิบนำไปส่งให้โรงเย็บปัก
“ได้ พี่จะเอาที่นอนของเราไปตากที่ลานบ้านก่อน!”
หลินซีหยิบที่นอนของพวกนางกับของพี่ใหญ่อีกผืนหนึ่งออกจากมิติ วางตากบนราวตากผ้าในลาน