"เจ้างานปักงดงามยิ่ง ไม่ต้องกังวล!" เยี่ยซวงปลอบนาง
"อีกอย่าง ลวดลายเหล่านี้ก็ปักตามแบบกระดาษนี้เถิด แต่ละแบบล้วนลงสีไว้แล้ว ปักตามสีบนรูปนั้นโดยตรงอย่าให้คลาดเคลื่อน"
เยี่ยซวงหยิบตัวอย่างปักในตะกร้าออกมา ยื่นให้พวกนางสองพี่น้อง
"ซวงเอ๋อร์ ผู้ใดวาดตัวอย่างปักนี้กัน นับว่างดงามยิ่งนัก ราวกับของจริง!"
หวังจือมองตัวอย่างปักในมือนาง สีสันและฝีมือวาดนั่นเหมือนมีของจริงมาตั้งอยู่ต่อหน้า
"ทั้งหมดนี้ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ให้พวกเรา งดงามใช่หรือไม่! ตรงนั้นยังมีที่งามกว่านี้อีก รอพวกเจ้าปักชำนาญแล้ว ก็จะได้ปักฉากกั้นและพัดด้ามนั้น"
เยี่ยซวงพาพวกนางไปอีกด้านหนึ่ง ที่นั่นจัดวางฉากกั้นปักและพัดด้ามกลมที่ปักเสร็จแล้วหลายผืน
"ข้าไม่เคยเห็นภาพวาดที่งดงามเพียงนี้...........ซวงเอ๋อร์ ทั้งหมดนี้พี่หลินเป็นผู้วาดหรือ?"
หวังมั่นมองภาพปักตรงหน้าอย่างประหลาดใจ
"ใช่ท่านพี่สะใภ้วาดหรือไม่ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ทั้งหมดนี้ท่านพี่สะใภ้ให้พวกเรา"
เยี่ยซวงนึกขึ้นได้ทันใด ว่าตนยังไม่เคยถามที่มาของตัวอย่างปักเหล่านี้จากท่านพี่สะใภ้เลย
"โอ้!"
หวังจือและหวังมั่นตามเยี่ยซวงชมโรงเย็บปักเสร็จแล้ว ก็ไปดูห้องเลี้ยงไหมที่อยู่ข้างๆ
"นี่คือตัวไหมหรือ?"
"ผ้าแพรพรรณเหล่านั้นทอจากใยที่พวกมันถักออกมา? มหัศจรรย์เกินไปแล้ว!" หวังมั่นมองทุกอย่างตรงหน้าอย่างใคร่รู้
"จากถักใยจนถึงทอผ้า ยังมีขั้นตอนอีกมากมาย รอภายหน้าพวกเจ้าก็จะได้รู้"