เหล่าซื่อและเหล่าอู่สองคนแบกของมาถึงหน้าเรือนเก่าของสกุลเยี่ย
“พ่อ!”
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยที่นั่งอยู่กลางลานบ้านกำลังสานกระบุง ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมอง เห็นบุตรชายทั้งสองมา
รีบลุกขึ้นยืน “เหล่าซื่อ เหล่าอู่มาแล้วหรือ! กินข้าวหรือยัง?”
“ยังเลยขอรับ ข้ากับท่านสี่มาต่างพ่ะย่ะค่ะมาเอาข้าวของเดือนนี้มาให้” พูดจบเหล่าอู่ก็หยิบเหยื่อในกระบุงออกมาทีละอย่าง
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยเห็นของที่บุตรชายหยิบออกมา คิ้วตาก็ยิ้มแย้ม
“อ้า ดี ดี! ลำบากพวกเจ้าสองคนแล้ว เย็นนี้อยู่กินข้าวด้วยกันเถิด ประเดี๋ยวให้ท่านสะใภ้รองของเจ้าตุ๋นไก่สักตัว แล้วทำกับข้าวดีๆอีกสักสองอย่าง พวกเราพ่อลูกจะได้ดื่มด้วยกันให้สนุกสักจอก”
“อืม ดี! ตามที่พ่อว่าทั้งหมด”
เหล่าอู่แต่แรกก็ตั้งใจจะมากินให้อิ่มหนำ พอได้ยินพ่อพูดเช่นนั้น ก็คล้อยตามรับคำไป
เหล่าซื่อช่วยกันเอาของแขวนไว้ที่ชายคาครัว
“พ่อ กระต่ายนี้เพิ่งล่ามาวันนี้ ยังสดอยู่ ให้ท่านสี่ย่างให้พวกเรากินเลยดีหรือไม่? ฝีมือย่างเนื้อของท่านสี่ ท่านก็รู้มิใช่หรือว่า เป็นเลิศ”
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยแปลกใจนักที่เห็นบุตรชายทั้งสองพูดคุยกับตนอย่างสนิทสนมเช่นนี้ พยักหน้าติดๆกัน
“ดี ดี ย่างเลย! ย่างกิน”
เหล่าซื่อได้ยินดังนั้นก็จับกระต่ายป่าขึ้นมา ถือมีดเดินไปที่ริมแม่น้ำ
“พ่อ ข้ามาช่วยท่านสานนะ!”
เหล่าอู่เข้าไปนั่งข้างท่านผู้เฒ่าเยี่ย สานกระบุงด้วยกันกับเขา
ทั้งสองคนคุยกันไปเรื่อยเปื่อย