"เช่นนั้นก็ตามนี้ ข้ากับสี่ตี้กลับไปดูสักครั้ง เจ้ากับห้าตี้รอพวกเราที่นี่ก็แล้วกัน!"
หลินซีคิดว่าตนมีมิติ สามารถนำเสบียงไปเก็บไว้ในมิติก่อน เช่นนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าผู้อื่นจะพบห้องใต้ดินและแย่งเสบียงไป
"แต่ทว่าเจ้า......"
เยี่ยจือชิวเพิ่งจะเอ่ยปากหวังจะห้ามนาง หลินซีก็วางกระบุงลงแทบเท้าของเขา
นางหยิบเกาทัณฑ์กลออกมาสองคันจากในกระบุง คันหนึ่งส่งให้สี่ตี้ อีกคันนางถือไว้ในมือ
"วางใจเถิด พวกเราสองคนจะระมัดระวังยิ่ง!"
เอ่ยจบก็ไม่ให้โอกาสเยี่ยจือชิวได้ปฏิเสธอีก ส่งสายตาให้เหล่าซื่อ แล้วทั้งสองก็เร่งฝีเท้ามุ่งไปทางเขาเหนือ
แถบเขาเหนือนั้นผ่านการขุดหาและเก็บเกี่ยวของคนในหมู่บ้านมาช้านาน จึงไม่มีสิ่งมีค่าอันใดหลงเหลืออยู่อีกแล้ว
นี่จึงเป็นเหตุให้ผู้ลี้ภัยและคนพลัดถิ่นกลุ่มนั้นพากันแห่แหนมาที่ตีนเขาหนานซาน
สันนิษฐานว่าเหยื่อในกับดักที่เหล่าซื่อและเหล่าอู่ขุดไว้ ก็คงถูกคนพวกนั้นเก็บเอาไป
ทั้งสองวิ่งเหยาะๆ มาจนถึงตีนเขาด้านหลังเรือนเก่าตรงปากหมู่บ้าน หลินซีเลียบแนวพุ่มไม้เตี้ยๆ ใต้ภูเขา มุ่งหน้าไปทางกำแพงหลังบ้านตน
"โชคดีที่เรือนนี้ทรุดโทรม ไม่มีใครเลือกมาอาศัยอยู่"
หลินซีแอบโล่งใจ โชคดีที่ครานั้นพวกตนยังไม่ได้ซ่อมแซมหลังคา
จึงรอดพ้นภัยครานี้มาได้
เยี่ยจือซ่งระแวดระวังมองรอบด้าน พลางกระซิบบอกหลินซีว่า "ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ข้าจะคอยดูต้นทางอยู่ที่นี่ เจ้ากลับเข้าไปดูเถิด หากมีสิ่งใดผิดปกติ ข้าจะส่งเสียงร้องเลียนแบบนกดุเหว่า เจ้าได้ยินก็เร่งออกมาหรือหาที่ซ่อนตัว"