สองพี่น้องสกุลเยี่ยออกจากเรือนเก่า ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
“เหล่าอู่ ขากระต่ายนั่นเจ้าเอาไปให้พี่ตงหรือ?”
เยี่ยจือซ่งคิดถึงสองคนที่พักอยู่กับหลินตงในลานเล็กกลางหุบเขามาโดยตลอด
ยามนี้ท่านพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่ใหญ่ก็คงพักผ่อนแล้ว ไม่น่าใช่ให้พวกเขา มีเพียงให้หลินตงเท่านั้น
“ถูกแล้ว ให้พี่ตง กระดูกให้เสี่ยวหนีชิว”
“......เสี่ยวหนีชิวกินกระดูกไม่ได้นะ!”
“เช่นนั้นก็ให้มันดูดเล่นพอได้รสชาติ”
ทั้งสองผลักประตูลาน เสี่ยวหนีชิวได้ยินเสียงก็กระตือรือร้นวิ่งเข้าใส่ พลางส่งเสียงหอนอู้อี้ใส่พวกเขา
“อย่าเพิ่งรีบร้อน อีกครู่พี่ตงกินเสร็จค่อยให้เจ้า” เหล่าอู่ลูบหัวมัน ปลอบโยน
หลินตงเดินออกจากเรือน มองพวกเขาด้วยความสงสัย “กินอะไร?”
“ขากระต่ายย่างไง!” พูดจบก็หยิบห่อกระดาษน้ำมันออกมาจากอกเสื้อ
“ขากระต่ายที่เอามาให้ท่าน รีบกินตอนยังร้อน ๆ เถิด!” เหล่าอู่ส่งห่อให้หลินตง
“โย่ พวกเจ้าสองคนนี่ถึงกับกินแล้วขนกลับ แม่พวกเจ้าไม่ด่าเอารึ!”
“จะเป็นไปได้อย่างไร! ก็ดูสิว่าใคร?” เหล่าอู่พูดอย่างไม่ใส่ใจ
“ก็เจ้านี่แหละหัวไว!”
หลินตงรับขากระต่ายย่างมา ชายหนุ่มกับหมาป่านั่งที่โต๊ะหินในลาน เอร็ดอร่อยกิน
ย้ายมาหุบเขาร่วมสองเดือนแล้ว ทุกคนสร้างบ้านเสร็จหมดแล้ว เหลือก็แต่บุกเบิกที่ดินทำไร่ไถนา
ก่อนหนีมายังหุบเขาเพิ่งเก็บเกี่ยวข้าวเปลือกใหม่ แม้ได้เพียงหกส่วน แต่ยังดีที่พอเลี้ยงครอบครัวทั้งเด็กผู้ใหญ่จนถึงต้นวสันต์