"ตั้งแต่วันนั้น พี่เสี่ยวเจวียนก็ไม่ยอมกินยอมดื่ม ร้องไห้ทุกวี่วัน....... ข้าเกลี้ยกล่อมนางอย่างไรก็ไม่เป็นผล ข้าไม่มีหนทางอื่นจริง ๆ แล้ว ท่านพี่สะใภ้ใหญ่! ท่านช่วยไปกับข้าเพื่อปลอบประโลมนางทีได้หรือไม่? ข้าเกรงว่านางจะคิดสั้น......."
"ได้ ซวงเอ๋อร์อย่าร้อนใจ ไปกันเถิด! ข้าไปกับเจ้าดูสักหน่อย"
เยี่ยจือชิวมองดูสองคนที่กำลังจะออกจากเรือน "ซีเอ๋อร์ เจ้ายังไม่ได้กินอาหารเช้าเลย!"
"ไม่เร่งด่วน อีกประเดี๋ยวเจ้าทิ้งอาหารไว้ในหม้อให้ข้าก็พอ ข้าจะกลับมากินทีหลัง"
หลินซีร้อนใจ หมุนกายจะตามเยี่ยซวงออกไป
เยี่ยซวงฟังจบก็ลังเล "เช่นนั้นท่านพี่สะใภ้ใหญ่กินอาหารเช้าก่อนเถิด ไม่ต่างจากประเดี๋ยวนี้สักเท่าไร!"
"แต่ว่า........"
"ไม่เป็นไร รออีกเพียงประเดี๋ยวก็ทัน"
หลินซีคิดดู ก็จริงของนาง!
"เช่นนั้นก็ได้!"
เยี่ยจือชิวตักโจ๊กในหม้อใส่อ่างมาหนึ่งอ่างก่อน วางไว้ข้างนอกให้เย็น
แล้วจึงคีบหน่อไม้เปรี้ยวกับพริกดองจากตุ่ม คลุกกับซอสเนื้องาดอง หยิบหมั่นโถวแป้งขาวส่งให้หลินซี
"เจ้ากินไปก่อน ประเดี๋ยวข้าผัดกับข้าวเสร็จจะตักมาให้อีก"
หลินซีโบกมือไม่หยุด "ไม่ต้องแล้ว แค่นี้ก็พอกินแล้ว!"
เยี่ยจือชิวหันไปถามเยี่ยซวงที่อยู่ข้าง ๆ "ซวงเอ๋อร์กินอีกสักหน่อยหรือไม่?"
"ข้าไม่กินแล้วท่านพี่ใหญ่ ข้ากินอาหารเช้ามาแล้ว!"
สกุลเยี่ยกินอาหารเช้าแต่เช้า เยี่ยจือชิวย่อมรู้ดี เขาก็ไม่คะยั้นคะยออีก หยิบแค่น่องไก่ตุ๋นที่วางอยู่ข้างหม้อส่งให้นาง