"เอาล่ะ ลุกขึ้นเถิด! บัดนี้ดวงตารู้สึกสบายขึ้นบ้างหรือไม่?"
หลินซีนำผ้าปิดตาของโฉเสี่ยวเจวียนออก วางลงในอ่างไม้ข้างกาย
"ขอบคุณท่านพี่สะใภ้ใหญ่!" โฉเสี่ยวเจวียนเอ่ยขอบคุณนางด้วยความซาบซึ้ง
หลินซีจับมือนาง "บัดนี้สามารถเล่าความในใจให้ข้าฟังได้หรือยัง?"
เงียบงันไปชั่วครู่ โฉเสี่ยวเจวียนจึงเอ่ยเสียงเบาว่า "ท่านสี่มิได้เต็มใจจะแต่งกับข้าเลย"
"ข้ารู้... บัดนี้การแต่งให้เขานั้นเป็นไปไม่ได้แล้ว เขาบอกให้ข้าหาคนที่เหมาะสมในหมู่บ้าน"
"แต่บัดนี้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าข้าเป็นบุตรสะใภ้ที่อาสะใภ้กำหนดให้เขา บัดนี้เขาไม่เอาแล้ว ต่อไปข้าจะออกไปพบผู้คนเช่นไร แล้วใครจะเอาหญิงที่ถูกถอนหมั้น..."
หลินซีขมวดคิ้ว "เสี่ยวเจวียน ประการแรกเจ้าหมั้นหมายกับเหล่าซื่อ หรือเป็นเพียงวาจาของอาสะใภ้เจ้าเท่านั้น เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว ส่วนชาวบ้านจะกล่าวอย่างไร เหตุใดต้องใส่ใจคำกล่าวของพวกเขา เพียงตนอยู่สบายก็พอแล้ว"
"เช่นนั้นจะทำให้อาสะใภ้ถูกหัวเราะเยาะในหมู่บ้าน... ถูกนินทาว่าร้าย!" โฉเสี่ยวเจวียนเอ่ยด้วยความกังวล
เยี่ยซวงรีบกล่าวต่อ "เหตุใดเจ้าคิดเช่นนั้น วาจาในหมู่บ้านของท่านแม่ เจ้าก็รู้ดี ต่อให้ไม่มีเจ้า นางก็ถูกผู้คนติฉินนินทาทุกวัน"
"..."
"เสี่ยวเจวียน การแต่งงานมิใช่หนทางเดียว ข้าเคยบอกเจ้าก่อนหน้านี้ หากเจ้ายินดี เจ้ากับซวงเอ๋อร์ก็ย่อมมีกิจธุระของตนได้ ดูเถิด ใกล้ถึงฤดูใบไม้ผลิแล้ว เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิข้าจะนำพันธุ์ไหมมาให้เจ้า เจ้ากับซวงเอ๋อร์ พี่ชุ่ยอวิ๋นช่วยกันเลี้ยงไหม ทอผ้า ปักผ้า มิเหมาะหรือ? เหตุใดยังคับข้องเรื่องแต่งไม่งานไม่อยู่เล่า?" หลินซีเกลี้ยกล่อมผู้เบื้องหน้าด้วยความอดทน