วันรุ่งขึ้น หลังจากกินอาหารเช้าแล้ว หลินซีก็เทียมล่อเข้ากับเกวียนโดยเรียบร้อย กำชับความกับเยี่ยจือชิวคราหนึ่ง แล้วจึงบ่ายหน้าออกประตูไปอย่างอ้อยอิ่ง
นี่เป็นคราแรกที่นางขับรถ ล่อนั้นว่านอนสอนง่ายเกินกว่าที่นางคาดไว้เสียอีก หนทางตลอดเส้นผ่านไปอย่างราบรื่น
พอถึงหมู่บ้านหลินเจียวัน ก็พบหญิงสูงวัยหลายคนนั่งทำฝีมือเข็มอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ปากหมู่บ้าน
"โอ๊ะ นั่นไม่ใช่เด็กเวรหรอกรึ กลับมาเยี่ยมบ้านแม่ตนแล้วสิท่า!"
หญิงสูงวัยผู้หนึ่งเอ่ยถามหลินซีพร้อมรอยยิ้ม
"เจ้าค่ะท่านอา กำลังยุ่งอยู่สินะเจ้าคะ!" หลินซีแสร้งทำเป็นคุ้นหน้าคุ้นตาจึงทักทายตอบเช่นกัน
"ยุ่งไปเรื่อยเปื่อยแหละ เด็กเวรแต่งเข้าไปอยู่หมู่บ้านเกาหวาเป็นอย่างไรบ้าง"
"ทางบ้านสามีของเจ้าดีต่อเจ้าหรือไม่"
"กลับมาครานี้มาเยี่ยมบิดาเจ้าหรือ"
ทุกคนล้วนเอ่ยถาม หลินซีเองก็มิรู้จะตอบผู้ใดก่อนดี
"ล้วนดีเจ้าค่ะ ข้ากลับมาเยี่ยมพี่ชายสักหน่อย! ท่านอา ท่านน้าคุยกันก่อนเถิด ข้ากลับเข้าไปก่อน"
หลินซีกล่าวจบก็ขับเกวียนล่อมุ่งหน้าไปทางสกุลหลิน
"เด็กนี่ขับเกวียนล่อกลับมา ดูแล้วไปอยู่บ้านสามีก็อยู่ดีกินดีล่ะ"
"ใช่ว่าไร คราก่อนได้ยินเอ้อร์ยาจากหมู่บ้านพวกเราบอกว่าเจอนางสองครั้งในอำเภอ ล้วนสะพายกระบุงเข้าร้านยา ไม่รู้ทำอะไรกัน เวลาออกมาก็ถือถุงเงินในมือ ได้ยินเสียงดังว่าเหรียญทองแดงไม่น้อย"
"จริงหรือ มีเรื่องเช่นนี้ด้วย!"
หลินซีแสร้งทำไม่ได้ยินคำถกเถียงของพวกนาง ยังคงขับเกวียนไปข้างหน้าอย่างราบเรียบ
ก่อนหน้านี้นางระมัดระวังตัวอย่างยิ่ง ทำตัวต่ำต้อยอย่างถึงที่สุดแล้ว มิคิดเลยว่ายังมีคนจำนางได้