[ยินดีด้วยเจ้าของบ้าน ท่านทำภารกิจรองพี่น้องลึกซึ้งสำเร็จ ได้รับคะแนน 3000 ได้รับรางวัลยาวิเศษรักษาแผล*1 ยาหม่องบรรเทาปวด*1 ยาสลบ*1 รางวัลสุ่มลูกเจี๊ยบ 10 ตัว]
“.......ลูกเจี๊ยบ?”
หลินซีขยี้ตา ไม่ผิดแน่!
บนจออิเล็กทรอนิกส์ตรงหน้าแสดงว่าเป็นลูกเจี๊ยบจริง ๆ
“ก็ได้! นึกไม่ถึงว่าจะมีรางวัลเป็นสิ่งมีชีวิต”
หลินซีหยุดอยู่ใต้ต้นหลิวข้างทาง ใช้มีดตัดกิ่งหลิวมาบ้าง พลางบังคับเกวียนพลางสานตะกร้า
พออกตะกร้าเสร็จก็ใกล้ถึงบ้านแล้ว
“ปล่อยลูกเจี๊ยบออกมาเถอะ!”
มองลูกเจี๊ยบสิบตัวในตะกร้าที่กระโดดโลดเต้นมีชีวิตชีวา หลินซีกุมขมับ
ไม่รู้ว่าตัวเล็กเพียงนี้จะเลี้ยงรอดหรือไม่
เยี่ยจือชิวนั่งรออยู่ในลานบ้าน ซ้ายรอขวารอก็ไม่เห็นคนกลับมา รู้สึกกังวล
หมุนเก้าอี้ล้อเลื่อนเพิ่งจะออกจากประตูบ้าน ก็เห็นเกวียนล่อแล่นมาจากทางใต้
“กลับมาแล้ว ไม่เป็นไรใช่ไหม!”
เยี่ยจือชิวออกไปต้อนรับ พอเห็นลูกเจี๊ยบบนเกวียนก็ชะงัก
มิใช่กลับไปเยี่ยมพี่ใหญ่สะใภ้หรือ เหตุใดจึงนำรังลูกเจี๊ยบกลับมาด้วย
“กลับเข้าบ้านค่อยว่ากัน!”
หลินซีลงจากรถ จูงล่อเกวียนเดินนำหน้า
เยี่ยจือชิวตามหลัง เพิ่งเห็นชัดว่าบนรถยังมีคนนอนอยู่คนหนึ่ง
รีบเข้าไปในลานบ้านแล้วปิดประตู
“นี่ นี่คือพี่ใหญ่สะใภ้หรือ?”
เยี่ยจือชิวเห็นเสื่อกับผ้าห่มบนรถถูกเปิดออก ชายผู้มีหน้าตาคล้ายหลินซีคนหนึ่งกำลังนอนอยู่กลางรถ หลับตาแน่น หน้าซีดเผือด
“อืม ข้าเห็นพี่ใหญ่บาดเจ็บหนักเกินไป จึงพาตัวกลับมาก่อน หากปล่อยไว้ที่นั่น เกรงว่า.......”