"เกิดอะไรขึ้น?" หลินซีตะลึงงัน
"ท่านยายรู้ว่าพี่ตงแอบเอาของมาให้เจ้า เลยทุบตีเขาเสียเกือบตาย ท่านพ่อเจ้าก็ไม่กล้าห้าม โดนตีบาดเจ็บก็ไม่กล้าเชิญหมอมาให้ ตอนนี้นอนอยู่แต่ในเรือน ไม่ยอมให้พวกเราเข้าไปเยี่ยม พี่ซี เจ้าดูเถิดพี่ตงรักเจ้าเพียงนี้ กลับไปเยี่ยมเขาสักหน่อยเถิด ข้าเกรงว่า เกรงว่าหากรั้งรออีกอาจไม่ได้พบหน้าเขา......"
หลินซีฉงนใจ "เจ้าว่า พี่ชายข้าแอบเอาของมาให้ข้าหรือ?"
นางเพิ่งจะนึกได้ ที่แท้ของกินและผักที่วางอยู่หน้าประตูเรือนก่อนหน้านี้ ก็คือพี่ชายของเจ้าของร่างเดิมแอบเอามาให้นั่นเอง!
มิน่าล่ะนางจึงหาไม่พบว่าเป็นผู้ใด
"อืม พอพี่ตงมีเงินติดมือสักหน่อยก็จะซื้อของกินแอบเอามาให้เจ้า ตอนแรกที่เจ้าแต่งไปหมู่บ้านเกาหวา เขาไม่ได้อยู่ที่อำเภอ ตอนนั้นเขากำลังช่วยสำนักคุ้มภัยไปทวงหนี้ที่อำเภอหลิน รอจนเขากลับมา เจ้าก็แต่งออกเรือนไปได้หลายวันแล้ว เขาไปโวยวายที่บ้าน ถูกท่านปู่ของเจ้าตีเสียยกหนึ่ง แล้วยังถูกลงโทษให้ไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนอีกสามวัน"
หลินซีฟังจบ ใจพลันบีบรัด
ที่แท้ตระกูลหลินก็ไม่ได้มีแต่คนเลวทราม อย่างน้อยพี่ชายของเจ้าของร่างเดิมก็รักนางอย่างจริงใจ
น่าเสียดายยิ่งนัก.......
"พี่ซี วันนั้นข้าเจอเสี่ยวเป่ยที่หมู่บ้าน เขาบอกว่าพี่ตงบาดเจ็บสาหัส ท่านปู่ท่านยายของเจ้าก็ไม่ยอมให้รักษา ตอนนี้นอนขยับกายไม่ได้ รั้งรอต่อไปคงไม่ไหวแล้ว ขอเจ้าจงกลับไปเยี่ยมเขาสักหน่อยเถิด!"