"ท่านพ่อให้พวกเราไปซื้อข้าวหนึ่งพันชั่ง บอกว่ากลัวภาษีข้าวไม่พอ ให้กักตุนไว้ล่วงหน้า" เยี่ยจือซ่งอธิบายให้หลินซีฟัง
หลินซีคำนวณจำนวนคนในสกุลเยี่ยคร่าวๆ "ที่บ้านมีที่ดินเท่าใดหรือ"
"นาดีสิบหมู่ นาชั้นสองห้าหมู่ ที่ดินรกร้างสองหมู่"
ผลผลิตข้าวต่อหมู่ประมาณสามร้อยชั่ง นี่ยังเป็นผลผลิตของข้าวเปลือก หากสีเป็นข้าวสารหรือข้าวหยาบ จะได้เพียงร้อยละห้าสิบถึงหกสิบ คิดเป็นหนึ่งร้อยถึงหนึ่งร้อยยี่สิบชั่งโดยประมาณ
เช่นนั้นที่ดินสิบห้าหมู่ ก็ได้ข้าวราวหนึ่งพันแปดร้อยชั่ง ส่งภาษีไปสี่ส่วน เหลือไม่ถึงพันชั่ง
จะเลี้ยงดูคนทั้งครอบครัวสิบสามชีวิต ข้าวจำนวนนี้ไม่พอให้ประทังไปจนถึงฤดูเก็บเกี่ยวใหม่แน่นอน
จำเป็นต้องซื้อเพิ่มมากมายถึงเพียงนั้นหาไม่แล้วเด็กเล็กผู้ใหญ่ก็ต้องอดอยากกันทั้งบ้าน
"เวลานี้ผู้คนมากมายยังไม่รู้เรื่องการขึ้นภาษี ถึงรู้ก็ยังนึกไม่ถึงว่าจะซื้อข้าว ดังนั้นพรุ่งนี้เช้าพวกเราไปอำเภอกันแต่เช้า ซื้อเพิ่มมาให้มาก พอข้าวใหม่ลงก็เก็บไว้กินเอง เอาข้าวที่ซื้อมาจ่ายภาษี" เหล่าซื่อเล่าแผนการของท่านผู้เฒ่าเยี่ยให้หลินซีฟัง
"ถ้าเช่นนั้นพวกเจ้ามีเงินมากมายถึงเพียงนั้นหรือ"
ก่อนหน้านี้หลินซีเคยได้ยินเยี่ยจือชิวสนทนากับหญิงชราเยี่ย ทราบว่าตอนนั้นล่าสัตว์ได้กำไรมาก มอบเงินให้นางมากมาย ดังนั้นนางจึงไม่กังวลว่าคนในครอบครัวนั้นจะอดอยากเพราะปัญหาภาษี
"ท่านพ่อให้ข้ามาสิบตำลึง บอกว่านอกจากข้าวแล้วให้ซื้ออื่นเพิ่มอีกบ้าง"