ท่านผู้เฒ่าเยี่ยพยักหน้า “ข้าก็คิดเช่นนี้ ไม่ว่าคนในหมู่บ้านจะคิดอย่างไร พวกเราก็ไม่ย้าย ยังคงอยู่ในหมู่บ้านต่อไป ภาษีที่ต้องจ่ายก็จ่ายให้ครบ มะรืนนี้พวกพี่น้องไปที่ตลาดในตำบล ซื้อเสบียงกลับมาสักพันชั่ง”
“พันชั่ง?”
เยี่ยจือซ่งคิดว่าตนฟังผิด จึงถามย้ำอีกครั้ง
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยสูบยาสูบคำหนึ่ง ก่อนพ่นควันขาวออกมาช้า ๆ เป็นวง
“ใช่ พันชั่ง ตามราคาธัญพืชตอนนี้ ข้าวสารห้าร้อยชั่งกับข้าวนกเขาห้าร้อยชั่ง น่าจะใช้เงินราวแปดตำลึง นี่เงินสิบตำลึง ที่เหลือพวกเจ้าดูเอาแล้วกันว่าจะซื้อพวกน้ำมัน เกลือ และผ้ากลับมาบ้าง”
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยล้วงเงินแท่งหนึ่งออกจากอก แล้วยื่นให้เยี่ยจือซ่ง
“ท่านพ่อ ท่านเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหนหรือ?”
เยี่ยจือซ่วงรู้ดีว่าเงินในบ้านที่ผ่านมาเป็นท่านแม่จัดการ ปกติขออีแปะทองแดงสักอันยังยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเงินสิบตำลึง
หากขอเงินสิบตำลึงจากนาง ก็ไม่ต่างจากเอาชีวิตนาง
“ต่อไปเงินในบ้านข้าจะเป็นคนดูแลเอง อยากซื้อสิ่งใดก็มาบอกข้า เงินที่ขายของได้ก็ส่งมาให้ข้าทั้งหมด หากแม่พวกเจ้าไม่พอใจ ก็ให้นางมาหาข้า”
“...”
สองพี่น้องเบิกตากว้าง มองเงินในมือแล้วหันไปมองบิดาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ทั้งคู่แทบไม่อยากเชื่อ
“เอาละ เก็บเงินให้ดีแล้วไปทำธุระเถิด อย่าลืมว่ามะรืนนี้เช้าตรู่ให้ยืมรถล่อจากบ้านพี่ใหญ่ไปตลาดในตำบลเพื่อซื้อเสบียง”
“ทราบแล้วท่านพ่อ!”
แม้ทั้งสองจะกลับถึงห้องแล้ว ก็ยังไม่กล้าเชื่อเรื่องที่เกิดขึ้น