หลินซีเดินตามเยี่ยซวงและโฉเสี่ยวเจวียนมายังริมลำธารที่แห้งและราบเรียบ
ตรงนี้มีแสงแดดส่องถึงเล็กน้อย จึงไม่มีตะไคร่ขึ้น
ก้อนหินเรียบลื่น เป็นเพราะถูกน้ำในลำธารชำระล้างมานานหลายปี
"ท่านพี่สะใภ้ ท่านระวังหน่อยนะ! ตรงนี้มีหินก้อนเล็กเยอะ ทำให้เจ็บเท้า"
โฉเสี่ยวเจวียนคลำไปตามก้อนหินพลางเดินไปที่ริมลำธาร พร้อมเตือนหลินซีที่อยู่ข้างหลังนาง
"ได้ พวกเจ้าสองคนก็ระวังหน่อย อย่าลื่นล้ม"
หวังจือและหวังมั่นตามเหล่าซื่อกับน้องชายสองคนมาตลอดทาง กว่าจะตามหลินซีที่อยู่ข้างหน้าทันก็ยากลำบาก
พอเห็นเสี่ยวเจวียนสามคนเดินไปที่ริมลำธาร ก็รีบสะบัดมือจากเยี่ยจือซ่ง เยี่ยจือซ่วง และหวังฉา สามคนนั้น
"ท่านสี่ ท่านห้า พวกข้าไปหาท่านพี่สะใภ้ใหญ่และเสี่ยวเจวียนแล้ว"
เหล่าซื่อยังอยากจะเตือนพวกนางให้ระวังหน่อย ตะไคร่น้ำใต้เท้าลื่น แต่คนก็วิ่งไปไกลแล้ว!
"สองแม่หนูนี่......."
รอให้คนเดินไปไกลแล้ว เหล่าอู่เห็นข้าง ๆ หวังกั่วก็นั่งพักอยู่บนรากไม้ จึงเข้าไปใกล้ ๆ ท่านสี่
ถามเสียงเบาว่า "ท่านสี่ ท่านว่าสองพี่น้องผู้นี้เป็นอย่างไร?"
เหล่าซื่อมองเขาอย่างสงสัย "อะไรเป็นอย่างไร?"
"เป็นบุตรสะใภ้อย่างไร?" เหล่าอู่กลอกตาใส่นี่มิใช่แสร้งทำเป็นโง่ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจหรือ?
"........"
เหล่าซื่อมองไปที่หวังจือซึ่งใกล้จะถึงริมแม่น้ำ