หลินซียกก้อนหินขึ้นก้อนหนึ่ง “ซวงเอ๋อร์ ซวงเอ๋อร์ ตรงนี้มีอีกตัว เร็วเข้า!”
“มาแล้ว ท่านพี่สะใภ้ใหญ่!”
เยี่ยซวงหันกลับมา มาถึงข้างหลินซี จับปูตัวหนึ่งที่ตัวใหญ่กว่าไข่ไก่อีกวงได้จากใต้ก้อนหินในมือของนาง
“ว้าว ตัวนี้ใหญ่นัก!”
“ตรงนี้ยังมีอีกตัว!”
อ๋างม่านชี้ไปที่ก้อนหินก้อนเล็กทางขวามือของหลินซีพลางร้องบอก
“มาแล้ว มาแล้ว!”
อ๋างจือหิ้วกระบุงเดินเข้ามา “เร็วเข้า ใส่เข้ามา อย่าให้มันหนีบมือพวกเข้าได้ มิฉะนั้นพวกเข้าหลายวันก็ถือเข็มปักผ้าไม่ได้”
“ฮ่าๆๆ พี่จือเอ๋อร์ ชอบแช่งพวกเรา เร็วเข้า ถุยๆๆ!”
อ๋างจือยืนนิ่งงง “อ้า ข้ามิได้แช่งพวกเข้าเลย ข้าเพียงอยากเตือนพวกเข้า อ้า…ถุยๆๆ”
“ฮ่าๆๆ พวกเข้าเนี่ยน่ารักจริง!” หลินซีถูกพวกนางล้อจนหัวเราะ
เยี่ยจือชิวได้ยินเสียงหัวเราะของพวกนางอยู่ไม่ไกล มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ดูท่าว่าง ๆ ก็พาพวกนางออกมาเที่ยวเล่นได้บ่อย ๆ ผ่อนคลายอารมณ์บ้างก็ดี
“พี่ใหญ่ จับได้พอสมควรแล้ว พวกเราเอาปลาพวกนี้ไปเชือดแล้วย่างกินกันเถอะ?”
เยี่ยจือซ่งมองไปในกระบุง มีปลาเกือบสิบตัวแล้ว
“ได้ ขึ้นไปกันเถอะ!”
เขาหันไปตะโกนบอกหลินตงและอ๋างกั่วที่อยู่ไม่ไกล
“พี่ตง พวกเราขึ้นไปเชือดปลาก่อนนะ”
“เอ้อ ได้!”
หลินตงกำลังสอนอ๋างกั่วว่ายน้ำ เด็กน้อยกำลังเล่นสนุก หลินตงเผลอแวบหนึ่ง มันตะกายอยู่สองสามที ดื่มน้ำลำธารเข้าไปสองอึก ถูกสำลัก