“ซื้อเนื้อ หรือซื้อคน?”
บุรุษร่างผอมหนังหุ้มกระดูกผู้หนึ่งเดินออกมาจากด้านข้าง เมื่อมองมาทางหลินซีทั้งสี่คน ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์
เยี่ยจือซ่งถือพร้า ยืนประกบข้างคนละด้านร่วมกับเหล่าอู่ คอยอารักขาเยี่ยจือชิวและหลินซี
“........”
คนพวกนั้นมองมายังพร้าในมือของพวกเขา กลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย
“คนขายอย่างไร เนื้อขายอย่างไร?”
เยี่ยจือชิวมองไปยังก้อนเนื้อที่วางบนตอไม้ตรงหน้า ก้อนเล็กก้อนใหญ่ไม่เท่ากัน ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่เนื้อจากสัตว์
คงเป็นเนื้อที่แล่จากซากคนกระมัง
.......
“เนื้อร้อยอีแปะต่อชิ้น ส่วนคน.......” บุรุษผู้นั้นมองมายังหลินซี แววตาฉายแววโลภ
“คนนี่ว่าลำบาก เอาของมาแลกก็ได้ จ่ายเงินแท่งก็ได้ ยัง.......เอาสตรีมาแลกก็ได้”
กล่าวจบก็หัวเราะเสียงดังลั่นเดินกลับไปที่ตอไม้
“ท่านพี่ สนใจจะต่อลองดูสักหน่อยหรือไม่?”
เยี่ยจือชิวรัดร่างหลินซีที่สั่นระริกเข้าแน่น
“พว พวกนั้นล่ะ? ขายอย่างไร?”
หลินซีมองเห็นผู้คนที่หดตัวอยู่ตรงมุม ผู้ชายที่อยู่ด้านนอกสุดน่าจะเป็นบิดาของพวกเขา ร่างกายผอมจนเหลือแต่ซี่โครง โอบบุตรไว้ในอ้อมอกแนบแน่น นัยน์ตายังแอบชำเลืองมามาทางนี้เป็นระยะ
“ใคร เจ้าหมายถึงครอบครัวสี่ชีวิตนั่นหรือ?” บุรุษชี้ไปยังคนที่อยู่ตรงมุม
แล้วหันหน้ามาทางหลินซี “พวกเจ้าอยากซื้อพวกเขา? ตัวพวกเขาไม่มีเนื้อเท่าไหร่นะ คิดดีแล้วหรือ?”
หลินซีผงกศีรษะ “ราคาเท่าไร หรือต้องเอาของเท่าใดมาแลก?”