เมื่อทั้งสี่มาถึงสถานีคัดลอก ม้าต่างของสุยอู่ก็เตรียมพร้อมออกเดินทางแล้ว
“น้องเยี่ย พวกเจ้ามาแล้ว! ข้ากำลังกลุ้มว่าหากพวกเจ้ายังไม่มา พวกเราจะไปหรือไม่ดี ขึ้นรถม้าเร็วเข้า!”
สุยอู่เดินเข้ามาหาพวกเขาพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ขอบคุณพี่สุยใหญ่ ที่ทำให้พวกเราทำให้การเดินทางล่าช้า เกรงใจยิ่งนัก” เยี่ยจือชิวรีบประสานมือคารวะ
“ไม่เลย ไม่เลย! เวลาพอดีเป๊ะ เช่นนั้นพวกเราออกเดินทางกันเถอะ!”
“ขอรับ ขอบคุณพี่สุยใหญ่”
เยี่ยจือชิวประคองหลินซีขึ้นรถม้า โดยยังเป็นคนขับรถม้าคนเดิม
“คุณชาย ได้พบกันอีกแล้ว!”
“ท่านลุง ลำบากท่านแล้ว” เยี่ยจือชิวประสานมือคารวะเขา
“ไม่ลำบาก ไม่ลำบาก! นั่งดีๆ พวกเราออกเดินทาง” คนขับรถม้ากระชับบังเหียนแน่น แล้วเริ่มบังคับม้าออกเดินทาง
ขากลับครั้งนี้ราบรื่นยิ่ง ไม่มีเรื่องวุ่นวายใด กลับมีฝนตกระหว่างทางหนหนึ่ง ทำให้ล่าช้าไปวันหนึ่ง
สามวันต่อมา ทั้งสี่ก็มาถึงอำเภอฟาง
“เรากลับไปที่หุบเขาโดยตรง หรือจะแวะเที่ยวในอำเภอฟางสักรอบ?” เยี่ยจือชิวหันมามองหลินซี พลางถาม
หลินซีมองไปยังประตูเมืองอำเภอฟาง ที่แห่งนี้พวกนางจะมาเมื่อใดก็ได้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าทางอำเภอชิงเหอเป็นอย่างไร
“หรือว่า เราไปดูอำเภอชิงเหอสักหน่อยดี?”
“ไปอำเภอชิงเหอ?”
เยี่ยจือซ่งและเยี่ยจือซ่วงเพิ่งได้ฟังเรื่องเคราะห์กรรมของเซี่ยจืออัน แต่พวกเขาไม่อาจบอกท่านพี่สะใภ้ใหญ่ได้!
พวกเขาสัญญากับพี่ตงไว้แล้ว