คนที่ตามหลังมาเห็นหลินซีและเยี่ยจือชิวเข้าไปในหมู่บ้าน ไม่กล้าเข้าไปใกล้เกินไป ได้แต่หมอบดูสถานการณ์อยู่แถวนั้น
เห็นเพียงทั้งสองคนเดินเข้าไปในหมู่บ้าน ลอดเข้าไปในตรอกเล็กแห่งหนึ่ง ก็มองไม่เห็นคนแล้ว
"นี่กลับบ้านแล้วหรือ?" ชายร่างสูงรู้สึกฉงนเล็กน้อย
"เจ้าเกอ พวกเราจะตามเข้าไปดูไหม?"
ชายร่างสูงโบกมือ "ช่างเถิด อย่าไปตีหญ้าให้งูตื่นเลย รู้ว่าหมู่บ้านพวกเขาอยู่ไหน แถมที่นี่ยังมีเสบียงก็พอแล้ว ไปกัน! พวกเรากลับกันเถิด"
"ไปเลยหรือ? ไม่เข้าไปช่วงชิงกลับมาหรือ?"
ชายร่างสูงตบมือลงบนท้ายทอยของคนนั้นฉาดหนึ่ง
"พวกเรายังไม่รู้ภูมิหลังของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งไม่รู้ว่าพวกเขามีกี่คน จะบุ่มบ่ามเข้าไปช่วงชิงได้อย่างไร เจ้าอยากทำให้พวกพ้องตายหมดหรือไง?"
"......"
"เจ้าเกอกล่าวถูกแล้ว เป็นข้าที่คิดไม่รอบคอบ เจ้าเกอโปรดอภัยด้วย"
เมื่อเห็นว่าคนพวกนั้นจากไปแล้ว เยี่ยจือซ่งและเยี่ยจือซ่วงก็พาครอบครัวสี่ชีวิตมุ่งหน้าไปทางเขาเหนือ
จนกระทั่งเห็นร่างของท่านพี่ใหญ่และท่านพี่สะใภ้ใหญ่
"ท่านพี่ใหญ่ ท่านพี่สะใภ้ใหญ่"
หลินซีเห็นพวกเขาหลายคนกลับมาอย่างปลอดภัยก็วางใจลง
"พวกเราไปกันเถิด อีกประเดี๋ยวก่อนฟ้ามืดเกรงว่าจะไปไม่ทันแล้ว"
"ไปกันเถิด!"
ขบวนผู้คนเริ่มมุ่งหน้าสู่ป่าลึกเขาเหนือ
ชายผู้นั้นเอ่ยถามเยี่ยจือชิวด้วยความฉงน
"นายท่าน พวกเราจะไปที่ใดขอรับ?"
เยี่ยจือชิวได้ยินเขาว่านายท่านอีกครั้ง รู้สึกหนักหัวยิ่งนัก