หลินซีเห็นพวกเขาแบกหมูป่ามาหนึ่งตัวก็ตกใจกล่าวว่า “นี่พวกเจ้าป่าลึกเข้าไปแล้วรึ”
“ท่านพี่สะใภ้ใหญ่หลักแหลมยิ่งนัก!”
เยี่ยจือซ่วงตื่นเต้นเล่าเรื่องราวตลอดทางให้พวกเขาฟัง ทั้งเหตุการณ์ที่พวกเขาล้อมสังหารหมูป่า
เยี่ยจือชิวฟังจบพลางขมวดคิ้ว “พวกเจ้าสองคนก็บุ่มบ่ามเกินไป”
“พี่ใหญ่ พวกเราค้นพบว่าป่าทึบนั้นเชื่อมต่อกับเขาหนานซาน” เยี่ยจือซ่งลดเสียงลงกล่าวกับพวกเขา
หลินซีฟังแล้วกล่าว “เชื่อมถึงเขาหนานซาน? เช่นนั้นพวกเราจะออกจากหุบเขาไปทางนั้นได้หรือไม่!”
“ก็ไม่รู้ยามนี้ข้างนอกเป็นเช่นไร อาจจะร้ายแรงยิ่งกว่าที่พวกเราเห็นครั้งก่อนเสียอีก ทางด้านใต้พวกเราก็ต้องเตรียมการป้องกันให้ดี กันคนนอกหาทางพบหุบเขาจากทางนั้น”
เยี่ยจือชิวคิดการณ์ไกลกว่า ในเมื่อพวกเขาสองคนหาทางไปถึงที่นั่นได้ บางทีข้างนอกก็อาจมีคนหาทางเข้ามาจากเขาหนานซานเหมือนกัน
“จือชิวพูดถูกต้อง พวกเราถึงตอนนั้นต้องสร้างแนวป้องกันอีกชั้นทางนั้นด้วย” หลินตงเห็นด้วย
“เวลานี้สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องสร้างบ้านให้แล้วเสร็จก่อน การล่าสัตว์ ออกจากหุบเขาล้วนเป็นเรื่องที่ต้องคิดกันในภายภาคหน้า”
หลินซีไม่ได้ขึ้นไปเก็บสมุนไพรมาหนึ่งเดือนแล้ว คาดว่าสมุนไพรในป่าลึกคงขึ้นสะพรั่งบ้าคลั่งไปแล้ว!
นางต้องเร่งจัดการงานทางนี้ให้เสร็จก่อน จึงจะออกไปเก็บสมุนไพรอย่างสบายใจได้
“เช่นนั้นหมูป่าตัวนี้ พวกเจ้าคิดจะจัดการอย่างไร” หลินซีมองเหล่าซื่อกับเหล่าอู่ถาม
เยี่ยจือซ่งระหว่างทางกลับก็ปรึกษากับเหล่าอู่จนตกลงแล้ว “เหลือครึ่งหนึ่งไว้พวกเรากินเอง ที่เหลือนำไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้านแลกเปลี่ยนธัญพืชหรือผักกับเพื่อนบ้านใกล้เคียง”