เยี่ยเหวินนำเนื้อหมูป่าที่หลินซีมอบให้กลับเข้าเรือน ส่งให้ภรรยาตนเองในบ้าน แล้วเดินออกจากลานเรือนมุ่งหน้าไปในหมู่บ้าน
พลางเดินพลางตะโกนประกาศว่า “หน้าบ้านข้ามีเนื้อหมูป่าสดใหม่ ใครอยากลิ้มลองเนื้อหมู เอาธัญพืชมาแลกได้เลย! จำนวนจำกัด มาก่อนได้ก่อน”
“เนื้อหมูป่ารึ?”
“ไปดูหน่อยเถิด ย้ายมาอยู่หุบเขานี้ บ้านข้ามิได้กินเนื้อมานานแล้ว”
“ใครจะต่างกันเล่า ลูกน้อยร้องงอแงอยากกินเนื้อทุกวัน ไปดูกันเถิด”
ชาวบ้านพากันยกโขยงมุ่งตรงไปยังหน้าประตูบ้านผู้ใหญ่บ้าน
เมื่อเห็นเนื้อหมูสดที่เยี่ยจือชิวและพรรคพวกวางตรงหน้าใต้ร่มไม้ใหญ่ ต่างพากันกรูเข้าล้อม
“จือชิว เจ้าพวกเจ้าล่าหมูป่ามารึ!”
“แลกเปลี่ยนอย่างไรบ้าง?”
เยี่ยจือชิวเงยหน้าขึ้นยิ้ม ตอบคำถามทีละคน
“ถูกต้อง เพิ่งล่าหมูป่ามาได้ตัวหนึ่งตอนกลางวัน ราคาชั่งละยี่สิบอีแปะ เอาธัญพืชมาแลกได้”
“ชั่งละยี่สิบอีแปะไม่แพง! เก็บเนื้อมันสองชั่งให้ข้าด้วย ข้าจะกลับไปขนธัญพืชที่บ้านมา”
“เก็บสามชั่งให้ข้าด้วย ข้าไปเอาเงินมา”
“ข้าเอาเช่นกัน หนึ่งชั่งครึ่ง!”
“แล้วข้าล่ะ ข้าต้องการสองชั่ง”
เพียงไม่นาน หมูครึ่งตัวถูกแบ่งออกไปถึงสองในสามส่วน
สุดท้ายเหลือแต่เนื้อส่วนที่ค่อนข้างไม่ติดมัน เนื้อขาหน้าบ้าง และซี่โครงบ้าง
ก่อนหน้านี้ หญิงชราเยี่ยได้ยินผู้ใหญ่บ้านตะโกนว่ามีเนื้อหมูขาย นางเร่งร้อนรีบฉุดโฉเสี่ยวเจวียนมายังหน้าบ้านผู้ใหญ่บ้านด้วยกัน
ครั้นเห็นหน้าคนขายเนื้อตรงหน้าชัดแจ้ง ก็โกรธจนดวงตาแทบพ่นไฟทอง
“พวกเจ้าไอ้พวกอกตัญญู ล่าหมูป่าได้ก็มิคิดจะเอามาให้ทางบ้านบ้าง กลับขนมาขายที่นี่หมด!”
เยี่ยจือชิวได้ยินเสียง เงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนแวบหนึ่ง