เยี่ยจือชิวแบกกระบุงหนึ่งใบ ในนั้นมีไหสีดำที่หลินซีบอกกล่าวไว้
เพิ่งวางกระบุงลง ผู้คนก็ห้อมล้อมเข้ามา
“หลีกทาง ให้ท่านผู้ใหญ่บ้านเข้ามาก่อน!”
เยี่ยจือซ่งเบียดอยู่หน้าเพื่อเปิดทางให้ผู้ใหญ่บ้านเดินฝ่าฝูงชนเข้าไป เห็นพี่ใหญ่หยิบไหดำออกมาจากกระบุง
เปิดฝาไห ข้างในมีเกลือเม็ดขาวโพลนเต็มไห ทั้งยังเป็นเกลือป่นเกรดดีที่สุด
“เกลือนี่ละเอียดเกินไปแล้วกระมัง? ต้องเป็นเกลือทางการคุณภาพสูงสุดที่ขายแพงแน่แท้”
“มากมายเพียงนี้ พวกเจ้าไปซื้อมาได้อย่างไร?”
เยี่ยเหวินก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ปกติพวกเขาซื้อเกลือล้วนต้องใช้ทะเบียนบ้าน ทุกบ้านซื้อตามหัวคน เป็นไปไม่ได้ที่จะซื้อมากเช่นนี้ในคราวเดียว
“ทุกท่านคงรู้ว่าพี่ใหญ่ข้า เคยทำงานอยู่ในสำนักคุ้มภัยที่อำเภอชิงเหอ และเคยทวงหนี้ให้โรงบ่อนด้วย รู้จักเพื่อนฝูงกว้างขวาง เกลือพวกนี้เป็นของที่ท่านฝากเพื่อนคนหนึ่งไปหาเพื่อนในร้านเกลือทางการซื้อมาให้ เพียงแต่เรื่องนี้พวกเราทราบกันก็พอแล้ว อย่าได้แพร่งพรายไปทั่ว!” หลินซีอธิบายให้พวกเขาฟัง
“โอ๊ย เด็กเวรวางใจได้เลย พวกเราไม่พูดพล่ามเป็นแน่ อีกอย่างพวกเราล้วนอยู่ในหุบเขานี้ จะไปเล่าให้ใครฟังได้เล่า”
“ต่อให้ออกไป ก็จะไม่พูดพล่าม วางใจเถิดขอรับ!”
หลินตงยิ้มเอ่ย “ทุกท่านเข้าแถวกันเถิด ให้คนในบ้านกลับไปเอาไหเกลือมา ท่านผู้ใหญ่บ้านจะแบ่งเกลือแก่พวกเราทุกครัวเรือน”
“ได้เลย เข้าแถว เข้าแถวสิ!”
“ข้าอยู่หน้าเจ้า อย่าดัน”
“ข้าอยู่หลังเจ้า”
“เอ้อร์ซวนจื่อ เจ้าควรยืนข้างหลัง อย่าดันมาข้างหน้า”