วันนี้ในครอบครัวแบ่งเนื้อได้สิบเจ็ดชั่งและเกลือหนึ่งชั่ง
หญิงชราเยี่ยมิได้ยินดีนัก กลับยังด่าพวกพี่น้องเยี่ยจือชิวว่าไร้จิตสำนึก
พ่อแม่แท้ ๆ ของตนไม่รู้จักแบ่งให้มากหน่อย กลับแบ่งให้พวกคนนอกในหมู่บ้านไปเสียหมด
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยกลับอารมณ์ดีนัก นั่งฮัมเพลงเบา ๆ หน้าเตาไฟในเรือนหลัก
วันนี้บุตรชายทั้งสามสร้างหน้าให้เขาจนเต็มหมู่บ้าน ใครเห็นเข้าก็เอ่ยปากชมว่าบุตรทั้งหลายเลี้ยงดูได้ดี
บ้านเรือนนานทีจะเบิกบานถึงเพียงนี้ ท่านผู้เฒ่าเยี่ยพวกเขาแม้ยามเที่ยงจะกินเนื้อในหมู่บ้านไปไม่น้อย แต่ยามค่ำก็ยังเรียกบุตรสะใภ้รองและซานมา
“เอาเนื้อที่เราแบ่งได้ หั่นออกมาสองชั่ง เราห่อเกี๊ยวกินเสียหน่อย ที่เหลือพวกเจ้าสะใภ้คู่นี้ค่อยว่ากัน จะหมักเกลือหรือตากแห้งก็ปรึกษากันเอา!”
สะใภ้รองพอได้ยินยามค่ำยังให้ตุ๋นเนื้ออีก ก็คาดไม่ถึง
นางเหลือบตามองไปทางแม่สามีตามสัญชาตญาณ เพียงเห็นนางเบะปาก มิได้เอ่ยคำปฏิเสธใด
“เจ้าค่ะพ่อ อีกไม่นานพวกเราจะเอาไปหมักเกลือ พอกินได้สิบวันครึ่งเดือน”
ครอบครัวพวกเขากินเนื้อน้อย อีกทั้งทุกครั้งแม่สามีให้ทำมากสุดครั้งละประมาณครึ่งชั่ง ดังนั้นเนื้อสิบเจ็ดชั่งนี้ ต่อให้กินทุกวัน ก็เกือบกินได้ครึ่งเดือน
“อืม พวกเจ้าไปจัดการเถิด!”
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยส่งพวกนางออกไปแล้ว ตัวเขาเองก็คว้าถุงยาสูบนั้นมา เตรียมจัดการกับกล้องยาสูบของตน
“ครอบครัวพี่ใหญ่พวกนั้นมีเกลือมากมาย ก่อนหน้าก็ไม่เห็นจะส่งมาให้พวกเราบ้าง กลับให้พวกคนในหมู่บ้านไปเปล่า ๆ !”