"เรื่องเช่นนี้ยังมีอีกหรือ ไอ้เยี่ยต้าจ้วงนี่มันช่างเลวยิ่งนัก!" ภรรยาเยี่ยเหวินได้ฟังคำบอกเล่าของหลี่ชุ่ยอวิ๋นแล้ว ก็โกรธจนด่าทอออกมา
"เด็กดี เหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมบอกพวกเราแต่เนิ่น ๆ เล่า?" นางลูบมือของหลี่ชุ่ยอวิ๋นด้วยความเวทนา
เยี่ยเหวินมองไปยังหลินตงที่อยู่ข้าง ๆ "ต้าจ้วงนั่นถูกพวกเจ้าสองสามคนรุมทำร้ายมาเช่นนั้นหรือ?"
"ใครใช้ให้มันมาหาเรื่องถึงบ้านกลางดึก ไม่ฆ่ามันเสียก็ดีแค่ไหนแล้ว" หลินตงตอบอย่างไม่ใส่ใจ
เยี่ยเหวินถอนหายใจ "ถึงแม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่ว่าหากสังหารผู้ใดตายลงจริง ๆ พวกเจ้าลองคิดถึงผลที่จะตามมาหรือไม่?"
"ข้า..."
หลินตงก้มหน้าลง รู้ว่าตนเองในตอนนั้นใจร้อนเกินไป ไม่ได้คิดถึงผลลัพธ์ใด ๆ
หลี่ชุ่ยอวิ๋นรีบแทรกขึ้นว่า "ท่านลุงเยี่ยอย่าเพิ่งโทษพี่ใหญ่หลินเลยเจ้าคะ ข้าเป็นคนไปร้องขอให้เขาช่วย หากไม่ใช่เขาและน้องชายสกุลเยี่ยอีกสองคน ข้าคงจะ..."
เมื่อคิดถึงผลลัพธ์ที่น่าหวาดหวั่น หลี่ชุ่ยอวิ๋นก็อดสั่นสะท้านมิได้
"อย่าได้กลัวเลยเด็กดี ข้ามิได้มีเจตนาจะตำหนิพวกเจ้า ข้าเพียงนึกไม่ถึงว่าเด็กคนอย่างต้าจ้วงจะกลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้..." เยี่ยเหวินขมวดคิ้ว
"เรื่องของพวกเจ้าบนภูเขา ข้าก็ได้ยินต้าจงเล่าให้ฟังแล้ว เด็กนั่นจิตใจริษยาอำมหิตนัก หากปล่อยไว้ในหมู่บ้าน ภายหน้าก็จะเป็นภัยได้
เฮ้อ! แต่ว่าพวกเราก็มิอาจเพราะเหตุนี้จึงขับไล่ครอบครัวพวกเขาออกไป หากออกไปแล้วครอบครัวนั้นก็มีแต่ทางตายสถานเดียว..."
เยี่ยเหวินเองก็เห็นแก่หน้าพ่อผู้ล่วงลับของเยี่ยต้าจ้วง จึงมักคอยช่วยเหลือครอบครัวนี้ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าบัดนี้เด็ก ๆ เหล่านี้จะเติบโตขึ้นมาอย่างผิดเพี้ยนถึงเพียงนี้