หลี่ชุ่ยอวิ๋นเดินออกมาจากเรือน หลินซี พี่น้องเยี่ยจือชิว และหลินตงกำลังนั่งรออยู่ในลานบ้าน
หลินซีดึงเก้าอี้ว่างข้างตัวนางออกมา ส่งสัญญาณให้นางมานั่งใกล้ ๆ
“พี่สะใภ้อู๋!”
หลี่ชุ่ยอวิ๋นเดินมาข้างหลินซีด้วยใจหวั่นหวาด เพิ่งนั่งลงยังไม่ทันจะนั่งให้มั่น ก็คว้าแขนเสื้อหลินซีไว้
“น้องสาวหลินซี อย่าโทษพี่ใหญ่หลินเลย ทั้งหมดเป็นความผิดข้าเอง ข้าไม่ควรไปขอให้เขาช่วย......”
หลินซีประคองนางขึ้น ให้นางนั่งอย่างมั่นคง
“ข้าไม่ได้โทษพี่ใหญ่ และไม่มีทางโทษเจ้าอีก เจ้าหาพวกเราถูกต้องแล้ว มิเช่นนั้นตัวเจ้าคนเดียวพาเด็กไปด้วย ถูก....... จริง ๆ”
คำพูดต่อจากนั้นนางมิได้เอ่ย ทุกคนเข้าใจความหมายดี
“แม้ครั้งนี้เขาจะเสียเปรียบ! แต่ครั้งหน้าเล่า....... เจ้าจะทำเช่นไร?”
หลี่ชุ่ยอวิ๋นนิ่งงัน ใช่แล้ว!
ครานี้ได้หลินตงกับพี่น้องสกุลเยี่ยช่วยเหลือ แล้วต่อจากนี้เล่า คราถัดไปอีกเล่า?
หลินตงและพี่น้องสกุลเยี่ยมิอาจช่วยแม่ลูกนางได้ทันทุกครา
“เช่นนั้น น้องสาวหลินซีมีวิธีอื่นใดบ้างหรือไม่?” หลี่ชุ่ยอวิ๋นถามนางด้วยแววตาวิงวอน
หลินซีใคร่ครวญ “สวนที่เจ้าอยู่บัดนี้ช่างห่างไกลเหลือเกิน หากเกิดเรื่องขึ้นจริง อยากจะร้องเรียกคนให้ช่วยก็ไม่ทันการณ์ พี่สะใภ้เคยคิดจะย้ายไปอยู่ที่อื่นบ้างหรือไม่?”
“ย้ายไปอยู่ที่อื่น? แม่ม่ายลูกกำพร้าอย่างข้าจะย้ายไปไหนได้......” หลี่ชุ่ยอวิ๋นก้มหน้าลง ปิดบังความห่อเหี่ยวในแววตา