ว่าแล้วก็ทำ สามพี่น้องสกุลเยี่ยบวกหลินตง
ชายฉกรรจ์สี่คนขึ้นเขาโค่นไม้ วันเดียวก็ได้ไม้ไม่น้อย
วันรุ่งขึ้น เยี่ยต้าจงก็มาช่วยด้วย
“จือชิว พวกเจ้าไม่ไปเรียกข้าสักหน่อย ถ้าไม่ใช่แม่ข้าไปเห็นพวกเจ้าตัดไม้บนเขา ข้าก็ไม่รู้ว่าทางชุ่ยอวิ๋นเริ่มสร้างเรือนแล้ว”
หลินตงยิ้ม “เดิมทีข้าตั้งใจจะตามเจ้าในวันลงเสาเรือน ไม่คิดว่าเจ้าจะรีบมาแต่เนิ่น มาถึงแล้วอย่าคิดจะหนีเชียวนะ!”
“วางใจเถิด เรือนยังไม่เสร็จข้าไม่มีทางไป” เยี่ยต้าจงรับประกัน
“ฮ่า ๆ ๆ...”
หลี่ชุ่ยอวิ๋นเห็นพวกเขาช่วยเหลืออย่างกระตือรือร้นเช่นนี้ ใจนางก็รู้สึกเกรงใจยิ่ง
กลางวันนางก็อุ้มโกวเอ่อร์ไปขุดผักป่าหรือหน่อไม้แถวตีนเขาใกล้ ๆ นำไปแลกผักสด เนื้อแดดเดียวอะไรทำนองนั้นกับคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้าน
มื้อเที่ยงและมื้อค่ำนางเป็นคนทำ คิดหาทางปรุงของอร่อยให้พวกเขา
หลินซีระยะนี้ไปในเขาพร้อมเสี่ยวหนีชิวเพียงลำพังทุกวัน
นางเตรียมขุดสมุนไพรเพิ่มอีกหน่อยเพื่อแลกคะแนนไว้ให้มาก เผื่อฤดูหนาวใช้ซื้อของในร้านค้าระบบ
ที่สร้างเรือนนั่นนางช่วยอะไรไม่ได้มาก เรื่องทำอาหารหลี่ชุ่ยอวิ๋นคนเดียวก็จัดการไหว
ดังนั้นนางจึงจมอยู่ในเขาทั้งวัน กระทั่งพลบค่ำจึงกลับเรือน
เยี่ยจือชิวหลายวันมานี้ ไม่เห็นเงาหลินซีเลยตลอดวัน มีเพียงยามค่ำกลับเรือนจึงได้พบนาง
วันนี้ ยามโพล้เพล้
คนทั้งหลายเดินจากข้าง ๆ กลับมาถึงลานเรือน เห็นหลินซีกำลังป้อนเนื้อแห้งให้เสี่ยวหนีชิว