วันรุ่งขึ้น หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ทั้งครอบครัวก็พากันออกไปอีกครา
ยังคงเป็นพวกเขาที่ไปล่าสัตว์ ส่วนหลินซีและหลินตงเก็บสมุนไพร
ทว่าคราวนี้ จุดประสงค์หลักคือเพื่อไปดูว่า กับดักที่ขุดไว้ในป่าลึกดักหมูป่าได้หรือไม่
หลินซีคิดในใจว่า หากยังสามารถจับหมูป่าตัวเล็กกลับมาได้อีกหลายตัวเหมือนคราวก่อน ก็จะขายให้ชาวบ้านที่ต้องการเลี้ยงหมู
ผู้ที่ไม่รู้จักล่าสัตว์ หากอยากกินเนื้อหมูในช่วงตรุษจีน นอกจากซื้อแล้วก็ไม่มีทางอื่น
หากแต่ละบ้านได้เลี้ยงหมูป่าสักตัว ยามตรุษจีนก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีเนื้อหมูกิน
หมูป่าบนเขา ยามเป็นลูกหมู เลี้ยงให้เชื่องได้ง่ายที่สุด
ในมิตินั้นยังมีตัวเล็กอีกสองตัว หลินซีไม่มีเวลาและแรงมาคอยเลี้ยงดู นางเตรียมจะเอาไปขายในหมู่บ้านพร้อมกันคราวหน้า
หวังกั่วกินอาหารเช้าเสร็จ ก็ทำงานอยู่ในแปลงผักหน้าประตู พอเห็นหลินซีพวกนั้นออกมา ก็ตื่นเต้นวิ่งไปทางทิศใต้
"พ่อ ข้าไปล่าสัตว์กับท่านสี่กับท่านห้าแล้ว!"
หวังไห่ได้ยินเสียง จึงออกมาจากลานบ้าน เห็นจอบที่ทิ้งไว้ในแปลงผัก ก็ยิ้มอย่างจนใจ
"ได้ เจ้าระวังหน่อย อย่าไปสร้างความลำบากให้พวกเขา"
"ทราบแล้วพ่อ!"
เยี่ยจือซ่งมองหวังกั่วที่วิ่งเหยาะๆ มาจากทิศเหนือ ก็กล่าวยิ้มๆ ว่า "อย่าเพิ่งร้อนใจ รอเจ้าอยู่แล้ว!"
"เอ๊ะ วันนี้เสี่ยวหนีชิวก็ไปกับพวกเราด้วยหรือ?" หวังกั่วมองลูกหมาป่าข้างกายหลินตง
หลินตงพยักหน้า "ใช่แล้ว เที่ยงวันพวกเราคงไม่กลับมา ก็ให้มันตามไปด้วยกันเถอะ!"