“อืม ใช่แล้ว! ไม่กี่วันก่อนข้าไปเขาสวรรค์สักเที่ยว ล่าหมูป่าเป็นๆ มาได้หนึ่งตัว เลี้ยงไว้ที่บ้าน คิดว่าเมื่อข้ากับเสี่ยวเจวียนแต่งงานแล้วค่อยฆ่า”
เยี่ยเถี่ยจู้เอ่ยถึงตรงนี้ ใบหน้าแดงก่ำเหลือบมองโฉเสี่ยวเจวียนข้างกาย
“สวรรค์! เจ้าคนเดียวล่าหมูป่าได้หนึ่งตัว? เจ้าไม่เป็นไรนะ.......บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?” โฉเสี่ยวเจวียนมองเขาอย่างร้อนรน
“ไม่เจ็บ เป็นแค่หมูป่าเล็กที่ยังโตไม่เต็มที่ ไม่เป็นไร”
เยี่ยเถี่ยจู้ถูกนางดึงไว้ หัวใจเต้นระรัวไม่หยุด
“พอแล้ว เจ้าสองคนอย่าคุยต่อเลย ท่านพี่ใหญ่พวกเขาออกไปกันหมดแล้ว รีบไปเถอะ!”
เยี่ยซวงเห็นไม่ไกลออกไป ท่านพี่สะใภ้ใหญ่กับท่านพี่ใหญ่แบกกระบุงออกมาแล้ว พี่ห้ากำลังลั่นกุญแจ จึงยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยเร่ง
“พวกเจ้าไปไหนกัน?”
เยี่ยเถี่ยจู้มองพวกเขาห้าคนอย่างสงสัย แล้วมองไปยังเยี่ยจือชิวกับพวกอีกห้าคนที่อยู่ไม่ไกล
“พวกเราจะไปเที่ยวบนเขากับท่านพี่ใหญ่ ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ว่าแต่พี่เถี่ยจู้จะไปด้วยกันหรือไม่?” โฉเสี่ยวเจวียนเงยหน้าถามบุรุษตรงหน้า
“ไปเที่ยวในป่า? ในป่ามีอะไรน่าเที่ยวกัน!”
เยี่ยเถี่ยจู้ยังฉงน พวกนางเป็นสาวๆ อุตส่าห์ได้หยุดพักสองวัน ไม่พักผ่อนอยู่บ้าน วิ่งไปบนเขาทำไม
“ก็เพราะไม่เคยไป จึงสงสัยว่ามีอะไรน่าสนุก!” เยี่ยซวงอยู่ข้างๆ จูงหวังจือกับพี่น้องของนางสาวเท้าเร็วๆ มุ่งไปทางใต้ของหุบเขา
โฉเสี่ยวเจวียนเห็นเยี่ยซวงพวกนางไปแล้ว ตัวเองก็พลอยร้อนรนขึ้นมา